Μορφές αξέχαστες

«Πάντοτε η δόξα και η μνήμη συνοδεύουν τους εκλεκτούς εκείνους που προσέφεραν το πέραν του συνήθους. Λίγοι! Τους υπόλοιπους, σχεδόν όλους, τους ακολουθεί η αγάπη από τους εν ζωή». Ο μεγάλος έλληνας εικαστικός, δάσκαλος και ακαδημαϊκός Παναγιώτης Τέτσης, γράφει λίγες αυθόρμητες γραμμές για πρόσωπα αγαπημένα της ζωής του, για πρόσωπα προς τα οποία έτρεφε αισθήματα εκτίμησης, για πρόσωπα που δεν υπάρχουν πια. Κείμενα για τον Νικολή Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον «θεόπνευστο δάσκαλο»· για τον Αντώνη Σαμαράκη που πάντα έθιγε «τη λιποταξία στα δεινά του πλησίον»· για τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, τον «στυλοβάτη της νεοελληνικής μεταπολεμικής σκηνής»· για την κυρία Πιπίκα, τη δασκάλα του από την Υδρα· για τον Τζαννή Τζαννετάκη ως υπουργό Πολιτισμού· για τον «πρίγκιπα» Γεώργιο Ράλλη· για τον «Ελληνα» Ροζέ Μιλλιέξ· για το «φαινόμενο» Ελένη Βακαλό· για πολλούς ακόμη ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων κυρίως, και της πολιτικής και της καθημερινής ζωής του. Η ιδιαιτερότητα του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι τα περισσότερα από τα κείμενα ο Τέτσης τα έγραψε όταν τα πρόσωπα για τα οποία μιλάει ήταν ακόμη στη ζωή. Σήμερα, με τους περισσότερους να έχουν φύγει, τα γραπτά αυτά μοιάζουν – γράφει ο ίδιος – «με νεκρολογίες των τελευταίων είκοσι χρόνων», λίγες γραμμές που αντικαθιστούν το θρησκευτικό ή κοινωνικό μνημόσυνο.