[Φαινόμενα] Πίσω από τις κάμερες των ειδήσεων

Ενας πανίσχυρος δημοσιογράφος που δεν διστάζει να ασκήσει σκληρή κριτική σε ολόκληρη την αμερικανική πολιτική σκηνή, αλλά και να ανατρέψει κανόνες στη δουλειά του για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις μιας εποχής μεγάλων αλλαγών, είναι ο πρωταγωνιστής της ολοκαίνουργιας σειράς με τίτλο «Τhe Newsroom».

Καθώς ο κόσμος αλλάζει ραγδαία συμπεριφορές, νοοτροπίες και απαιτήσεις, δεν θα μπορούσε παρά και η δημοσιογραφία να βρίσκεται αντιμέτωπη με την ανάγκη κρίσιμων αλλαγών στις μεθόδους και στους κανόνες της.

Οπως κι αν έχει, μετά τους «διαδρόμους» της πολιτικής, η σεναριακή πένα του μαέστρου στο επίμονο ξεφλούδισμα της σκοτεινής λάμψης της εξουσίας Ααρον Σόρκιν («At the White House», «The Social Network») στρέφεται για έμπνευση στους διαδρόμους ενός μεγάλου ενημερωτικού καναλιού (μοντέλο γίνεται το CNN).

Εδώ η κάμερα, με το χαρακτηριστικό ντοκιμαντερίστικο ύφος των έργων του Σόρκιν (walk and talk), εισβάλλει σε μια κολοσσιαία βιομηχανία παραγωγής πληροφοριών για να αναδείξει τα σκληρά επικοινωνιακά παιχνίδια, τον ρόλο των δημοσιογράφων καθώς και τις κρίσιμες αλλαγές στη μορφή της ενημέρωσης που έχουν επιβάλει οι νέες κοινωνικές συνθήκες στην εποχή της κρίσης αλλά και τα social media, τα οποία την αποδεσμεύουν σιγά σιγά από τον παραδοσιακό δημοσιογραφικό έλεγχο.

Ηταν η καταλληλότερη στιγμή για μια τέτοια σειρά καθώς η δημοσιογραφία δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση από το σαρωτικό κύμα των μεγάλων αλλαγών. Με πρώτη τη συμπεριφορά των πολιτών, οι οποίοι γίνονται όλο και πιο δύσπιστοι απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας, ενώ η πολιτική δείχνει αδύναμη να προσφέρει όραμα και λύσεις.

Κεντρικός πρωταγωνιστής του «Newsroom», ο Γουίλ ΜακΑβόι (Τζεφ Ντάνιελς). Μεγάλη βεντέτα, σταρ της τηλεθέασης, κύριος εκφραστής της αμερικανικής δημοσιογραφικής παράδοσης που έχει βασική αρχή της την απόλυτη ουδετερότητα. Θεωρείται μέγιστο προσόν του ότι καταφέρνει να παραμένει «τόσο ουδέτερος ώστε να μην “ενοχλεί” καμιά ομάδα κοινού».

Θα λέγαμε ότι εκπροσωπεί μια ολόκληρη εποχή της αμερικανικής δημοσιογραφίας, κατά την οποία «βασίλισσα» της ενημέρωσης ήταν η πληροφορία απαλλαγμένη από την «προσωπική γνώμη». Ορθό ή όχι, ήταν η εποχή που η δημοσιογραφία παρήγε ηρωικές αφηγήσεις για τον εαυτό της και κάπως έτσι διήνυσε μια μεγάλη διαδρομή – από την υπόθεση Γουότεργκεϊτ μέχρι την εποχή του Μπους.

Ο ΜακΑβόι όμως βλέπει να αλλάζουν όλα γύρω του και κυρίως η ίδια η Αμερική. Εμφανίζεται στο πρώτο επεισόδιο της σειράς να εξηγεί, κατά τη διάρκεια ενός ντιμπέιτ σε αμερικανικό πανεπιστήμιο, ότι η Αμερική δεν είναι πλέον η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο και ότι οι μεν συντηρητικοί είναι ανόητοι, οι δε δημοκρατικοί losers (αδύναμοι απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών).

Είναι ακριβώς η στιγμή που και ο ίδιος έχει αποφασίσει να αλλάξει το ύφος της εκπομπής του και τον τρόπο που ενημερώνει με τη βοήθεια της νέας του παραγωγού, πρώην πολεμικής ανταποκρίτριας Μακένζι ΜακΧέιλ (Εμιλι Μόρτιμερ).

Η Μακένζι με τη σειρά της εκφράζει τη «νέα εποχή» της ενημέρωσης. Εχει την άποψη ότι η πληροφορία έχει «πεθάνει» και ο σύγχρονος δημοσιογράφος πρέπει πλέον να παίρνει ρίσκα, να εκφράζει γνώμη, να παίρνει θέση στα γεγονότα. Η συμβουλή της είναι σαφής και αποκαλυπτική για το πώς προτίθεται να διαχειριστεί το ενημερωτικό υλικό και τον ίδιο τον ΜακΑβόι: Ο κόσμος δεν επιλέγει πλέον τις πληροφορίες (infos) με τι οποίες θέλει να επιβεβαιώσει την άποψή του για τον κόσμο, αλλά επιλέγει γεγονότα – για την ακρίβεια «stories» – τα οποία επιθυμεί να ακούσει.

Η υπόθεση της σειράς κάθε άλλο παρά απλή είναι καθώς όχι μόνο θέτει σε αμφισβήτηση βασικά στοιχεία αλλοτινών μύθων, όπως εκείνου της αμερικανικής υπερδύναμης, αλλά και της αμερικανικής δημοσιογραφίας. Η «ματιά» της, ωστόσο, ανάλαφρη, πολύ περισσότερο απ’ όσο ταιριάζει στη σοβαρότητα των αλλαγών που επιβάλλουν οι συνθήκες της εποχής στο αμερικανικό δημοσιογραφικό οικοδόμημα, διασώζεται χάρη στην αφηγηματική ικανότητα του Σόρκιν και τους έξοχους διαλόγους του.