Δεν είναι που είμαστε στη χειρότερη στιγμή μας. Δεν είναι που δεν μπορούμε να φτιάξουμε μια κυβέρνηση της προκοπής, που μας κυνηγάνε θεοί και δαίμονες των χρηματαγορών, που γίναμε ο περίγελος της υφηλίου, είναι που δεν μας θέλει και ο καιρός.
Πριν καλά καλά ορκιστεί η νέα (ίδια με τις παλιές) κυβέρνηση, τη χτύπησε κατακέφαλα η αρρώστια. Αντί για προγραμματικές, είχαμε ιατρικά ανακοινωθέντα.
Αλλά ούτε κι εκεί είμαστε σε θέση να φερθούμε με τρόπο. Δεν πρόλαβε να κλείσει τη Λουί Βουιτόν του ο Αβραμόπουλος και πάει Βρυξέλλες ο κ. Παπούλιας. Δεν είναι θέμα πρωτοκόλλου, είναι θέμα κυβέρνησης χαμένης στην ομίχλη.
Πρόσωπα τα περισσότερα γνωστά και μη εξαιρετέα, πρόσωπα φθαρμένα από την έκθεση τόσα χρόνια στο γυαλί, πανελίστες εκπομπών λόγου του παραλόγου, στρογγυλοκάθησαν στο υπουργικό τραπέζι με το χαμόγελο της αποτυχίας στα χείλη και με το παγάκι στην καρδιά.
Μ’ αρέσει που περιμέναμε κι εμείς να ορκιστεί το κρεμ ντε λα κρεμ του τόπου και μόλις τους είδαμε μείναμε όλοι επιτόπου. Πολλοί δε με ορθάνοιχτο το στόμα και την κάτω σιαγόνα μες στη σιελόρροια σαν τα βλαμμένα.
Φαίνεται όμως πως μαζί με μας ταράχτηκε κι η φύση σφόδρα και χτύπησε με τον τρόπο της τη νιόβγαλτη και φρεσκο-ορκισμένη.
Είμαστε όμως πολύ αιθεροβάμονες, μας βρίσκω. Από πού ορμώμενοι περιμέναμε κάτι άλλο; Τι δείγματα είχαμε;
Τι ήταν αυτό που θα ‘κανε τον κ. Σαμαρά (περαστικά του) να σταθεί λίγο πάνω απ’ τα πράγματα και να λειτουργήσει έξω από τις κομματικές μικροϋποχρεώσεις και συμφέροντα; Η άθλια κατάσταση της χώρας, πιστέψαμε. Περαστικά μας.
Πολύ φοβάμαι (και είμαι Σαββατογεννημένος ο Ιχθύς) ότι ο πραγματικός άρρωστος είναι η χώρα. Αυτή πρέπει να είναι κλινήρης και χωρίς ιατρική παρακολούθηση. Η χώρα και…
Πήγα να γράψω κι εμείς; Ο λαός; Αλλά θυμήθηκα τον Ράμφο που σε μια φευγαλέα αναλαμπή της τηλεόρασης τον άκουσα να λέει: «Είμαστε ένα μωρό τριών χιλιάδων ετών, που έχει μόνο απαιτήσεις και καμία υποχρέωση».
Το ξέρω. Σας υποχρέωσα.
Επίσης, ενημερωτικά το λέω: «Στο Αλακαλακούμπα τρελαίνονται για ρούμπα».