[Tο πνεύμα του τόνου] Κατάθεση ψυχής

Ο Βασίλης Μητσάκης υπήρξε για πολλά χρόνια μια δημιουργική παρουσία στο θέατρο, ως ηθοποιός, σκηνοθέτης, ιδρυτής θεατρικών σχημάτων και διευθυντής ΔΗΠΕΘΕ. Τα τελευταία χρόνια έχει αποσυρθεί, ο τυχερός, στο Πήλιο και ασχολείται με τα πολιτιστικά της Μαγνησίας. Αλλά και με τη συγγραφή, στην οποία επίσης έχει προσφέρει σημαντικά δείγματα. Πρόσφατο πόνημά του μια μυθιστορηματική βιογραφία, καλυμμένη με γούστο και πανουργία αυτοβιογραφία, με τίτλο «Τα παιδιά της Κατακόμβης». Πρόκειται για ένα πολυσέλιδο χρονικό της γενιάς του Εμφυλίου. Και μετά, μιας τραγικής γενιάς της οποίας κι εγώ γνωρίζω από πρώτο χέρι τα τραύματα, τα αδιέξοδα αλλά και τις σπουδαίες επιτεύξεις ανθρώπων που τράβηξαν του λιναριού τα πάθη αλλά επιβίωσαν έτσι ώστε να έχουμε να λογαριάζουμε πως αυτή η γενιά ήταν η τελευταία αξιόλογη από απόψεως δημιουργικότητας του τόπου.

Ο Μητσάκης καταγράφει την επώδυνη πορεία ενός νέου ανθρώπου που βίωσε τη βία της Κατοχής, τους διωγμούς του Εμφυλίου μέσα στην ίδια οικογένεια, τους ψυχολογικούς βιασμούς του κατηχητικού για να φτάσει να σπουδάσει θέατρο δίπλα στον Κάρολο Κουν (που δεν αναφέρεται επώνυμα αλλά γίνεται «Ο Δάσκαλος»). Η αφήγησή του είναι μια «αναφορά στον Δάσκαλο», χωρίς να παραβλέψει ίντριγκες, υπονομεύσεις και συγκρούσεις στον χώρο της Σπουδής. Ο Μητσάκης είναι αποκαλυπτικός και συχνά τραγικός στις διαπιστώσεις του και στις καταθέσεις του. Και είναι το κείμενό του σπουδαία λογοτεχνία. Λόγια και συνάμα λαϊκή, ποιητική, λυρική και τραγική.