Οι σταρ το ρίχνουν στο τραγούδι

Δεν είναι η πρώτη φορά που συναντάμε την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς σε μιούζικαλ – θυμηθείτε τον ρόλο της στο «Σικάγο» (ήταν και έγκυος) που της χάρισε το Οσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου. Στο «Ροκ για πάντα» η κυρία Μάικλ Ντάγκλας εμφανίζεται στον ρόλο της Πατρίτσια Γουίτμορ, ορκισμένης εχθρού της ροκ μουσικής με κάθε άλλο παρά ταπεινά κίνητρα, προσθέτοντας άλλον έναν «αδίστακτο» χαρακτήρα στο βιογραφικό της.

Μιούζικαλ ξανά;

Ε, δεν θα έλεγα όχι στο «Rock of ages». Δες το καστ! Ποιος ηθοποιός στα καλά του θα έλεγε όχι σε κάτι τέτοιο; Η όλη ιδέα του να μεταφέρεις το «Rock of ages» στη μεγάλη οθόνη παραήταν δελεαστική για να την απορρίψω.

Ο σκηνοθέτης Ανταμ Σάνκμαν λέει πως σας παρέπεμψε στην Εβίτα Περόν.

(Γέλια) Σας το είπε, ε; Κοιτάξτε, το πιο δύσκολο στο μιούζικαλ είναι να κατορθώσεις να εδραιώσεις έναν χαρακτήρα και πάνω απ’ όλα να επιβληθείς στη χορογραφία του – πιστέψτε με, θέλει δουλειά. Αυτή η χορογραφία πρέπει να γίνει κτήμα σου πριν ακόμη δουλέψεις τον χαρακτήρα. Αρχίζεις να μαθαίνεις τα βήματα χορού, αλλά κατά τη διάρκεια της πρόβας έρχεται σιγά σιγά η απαραίτητη σιγουριά. Δεν ήθελα απλώς να χορεύω και να τραγουδάω όσο καλύτερα μπορούσα: ήθελα να το κάνει η Πατρίσια Γουίντμορ!

Τόσο η Βέλμα στο «Σικάγο» όσο και η Πατρίτσια στο «Rock of ages» έχουν ένα κοινό: είναι αδίστακτες.

Ναι, αλλά εγώ δεν είμαι… Οχι τόσο τουλάχιστον. Ισως και να είμαι αρκετά φιλόδοξη, θέλω να πω ξεκίνησα σ’ αυτή τη δουλειά από το μηδέν έχοντας μονάχα τη στήριξη των δικών μου. Ηξερα όμως πως ο προορισμός μου ήταν αυτός. Δεν υπήρχε αμφιβολία και δεν υπήρχε περίπτωση να κάνω πίσω.

Ο Πολ Τζιαμάτι μας κέρδισε στο «Πλαγίως» του Αλεξάντερ Πέιν και η αλήθεια είναι πως τον είχαμε συνηθίσει σε ρόλους αρκετά πιο συμπαθητικούς – ως Πολ Γκιλ όμως (ένας ατζέντης μουσικών ταλέντων που μοιάζει να έρχεται κυριολεκτικά από την κόλαση) ο Πολ Τζιαμάτι βρίσκεται μίλια μακριά. Μας μιλά με ευγένεια αλλά και με χιούμορ.

Ποιος είναι πιο γλοιώδης, ο μουσικός ατζέντης ή αυτός των κινηματογραφικών αστέρων;

Ειλικρινά δεν ξέρω, μάλλον θα πρέπει να ρωτήσετε κάποιον που να προέρχεται από τη μουσική βιομηχανία. Αυτός που παίζω πάντως είναι ένας από τους χειρότερους.

Συνήθως οι χαρακτήρες που επιλέγετε αφορούν «ταπεινούς» ανθρώπους σε δύσκολες καταστάσεις («Πλαγίως», «Lady in the water»).

Ναι ε; Δεν το είχα σκεφτεί. Σε κάθε χαρακτήρα αναζητάς κάτι το ενδιαφέρον, κάτι που να σε προκαλέσει – στο συγκεκριμένο αυτό που με κέρδισε ήταν το τραγούδι! Το έχω ξανακάνει στο «Duets» με την Γκουίνεθ Πάλτροου, αλλά εδώ ήταν πιο απολαυστικό. Δεν θα πάω θέατρο να δω μιούζικαλ, αλλά για κάποιον λόγο τρελαίνομαι να τα βλέπω στην οθόνη. Και το να παίζεις σε μιούζικαλ είναι μια άκρως απελευθερωτική εμπειρία.

Η συνεργασία του με τον Τομ Κρουζ; «Το φοβερό με εκείνον είναι πως βρισκόταν διαρκώς “in character” – δεν άφηνε στιγμή τον χαρακτήρα του, ακόμη και ανάμεσα στα γυρίσματα. Δεν ήξερες τι ακριβώς να περιμένεις απ’ αυτόν. Οι κάμερες ξεκινούσαν και υπήρχε μια ένταση του τύπου “τι θα κάνει τώρα;”. Νομίζω πως είναι εξαιρετικός στο φιλμ».