Η ζημιά είναι ανάλογη των ρωγμών

Την επικινδυνότητα της αποκόλλησης την καθορίζει ο αριθμός των ρωγμών που δημιουργούνται μεταξύ του εσωτερικού χιτώνα του ματιού (αμφιβληστροειδούς) και των άλλων δύο χιτώνων, οι οποίοι φυσιολογικά είναι κολλημένοι μεταξύ τους. Οταν διακινηθεί πολύ υγρό από τις ρωγμές, ο αμφιβληστροειδής δεν αντέχει άλλο και πέφτει (αποκολλάται).

Στη φάση των ρωγμών ο ασθενής έχει κάποιες ενοχλήσεις που συχνά παραμελούνται, διαφορετικά η θεραπεία είναι απλή: με λέιζερ ή φωτοπηξία περιχαρακώνονται οι ρωγμές και ο ασθενής σε μία ημέρα πηγαίνει σπίτι. Στις παραμελημένες όμως περιπτώσεις, αποκολλάται ίσως το ένα τεταρτημόριο ώστε να γίνουν πολύ ενοχλητικά τα συμπτώματα. Σε αυτές τις περιπτώσεις η θεραπεία γίνεται με αέριο που πιέζει τον αμφιβληστροειδή και τον στέλνει προς τα πίσω για να ξανακολλήσει στη θέση του.

Από εκεί και πέρα ένα τέτοιο περιστατικό χρειάζεται να παρακολουθείται επισταμένα ολόκληρη την πρώτη εβδομάδα, διότι υπάρχει κίνδυνος να ξεκολλήσει ξανά.

Το χειρότερο βέβαια στις αποκολλήσεις είναι η καθολική αποκόλληση, όπου ξεκολλά και το τμήμα που λέγεται ωχρά κηλίδα. Πρόκειται για το σημείο που μας δίνει την κεντρική όραση. Αν δεν κολλήσει η ωχρά, ο ασθενής δεν θα μπορεί να δει σε ευθεία. Μια επέμβαση πάντως δεν εγγυάται πάντα πλήρη αποκατάσταση της όρασης. Ισως υπάρξει μια μικρή μείωση της όρασης.