[Ανορθόδοξα] Αραία αραία, καμιά σαρανταρέα

Οταν οι Ρομά που συνελήφθησαν για τα επεισόδια στα Λιόσια εμφανιστούν στην Ευελπίδων, είναι βέβαιο ότι δεν θα συνοδεύονται μόνον από τους δικηγόρους τους, τους μάρτυρές τους και κάποιους στενούς συγγενείς. Τον χώρο θα τον καταλάβουν συγγενείς μέχρι τρίτου ή τέταρτου βαθμού, παιδάκια που δεν μπορούν να μείνουν μόνα τους στο σπίτι, γείτονες και όποιος θέλει προκύψει. Το ίδιο συμβαίνει όταν στο μαιευτήριο εμφανιστεί ετοιμόγεννη Ρομά. Ποιος ο λόγος του συνωστισμού; Υποθέτω ότι κάποιος ανθρωπολόγος, με υπερβάλλουσα πολιτική ορθότητα, θα σου εξηγήσει ότι πρόκειται για «κοινοτικό πνεύμα», για ήθη και έθιμα που έχουν την καταβολή τους στα βάθη των αιώνων. Το βέβαιο είναι ότι το πλήθος δεν είναι ικανό να παρέμβει ούτε στην έκβαση της δίκης, το ελπίζω τουλάχιστον, ούτε στην ομαλή εξέλιξη του τοκετού. Η αρχαϊκή αντίδραση όμως παραμένει ελπίζοντας ότι το πλήθος και οι φωνές είναι πιο ισχυρές και από τον νομικό πολιτισμό, τον υποτιθέμενο, και από τα επιτεύγματα της ιατρικής επιστήμης.

Αυτές οι εικόνες μού ήρθαν στο μυαλό, γνωστές σε όλους, όταν άκουσα την πρόταση για συλλογική παρουσία των κομμάτων που υποστηρίζουν την κυβέρνηση στις επικείμενες διαπραγματεύσεις με τους ευρωπαίους εταίρους. Αν κατάλαβα καλά, η πρόταση προέρχεται από τον κ. Κουβέλη, προεκλογικά, και μετεκλογικά υιοθετήθηκε από τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος θεώρησε ότι δεν πρέπει να λείπει ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ από την Αργοναυτική Εκστρατεία του Νέου Ελληνισμού.

Σε καιρούς ευνοϊκότερους από τους σημερινούς οι ηγέτες μας γέμιζαν ένα αεροπλάνο με συμβούλους και δημοσιογράφους για να μην αισθάνονται μόνοι στην ξενιτιά. Τώρα φαίνεται ότι δεν μπορούν να κάνουν ο ένας χωρίς τον άλλον ούτε για μερικά εικοσιτετράωρα. Γιατί δεν αρκεί να συμμετέχεις στη συνευθύνη, πρέπει να φαίνεσαι κιόλας ότι συμμετέχεις για να μη σου ρίξει κανείς καμιάν ευθύνη. Ολα παίζονται στο αθώο και ανώδυνο «συν». Αρκεί να τους φανταστείς να συνωστίζονται πίσω από την καρτελίτσα που γράφει Greece, πίσω από τον πάγκο με τα μεταλλικά νερά και τις πορτοκαλάδες, για να αντιληφθείς ότι το αίσθημα του τραγικού παραμένει ακόμη ζωντανό σ’ αυτή τη χώρα.

Ο χορός από τις Ικέτιδες μετακομίζει τώρα στις Βρυξέλλες. Και κάθε φορά που θα παίρνει τον λόγο ο κ. Σαμαράς, πριν μιλήσει, θα σκύβει ο ένας στο αυτί του άλλου, και ο άλλος στο αυτί του συμβούλου του για να βεβαιωθεί ότι κανένας δεν διαφωνεί με αυτά που πρόκειται να πει. Και ο καθένας θα μιλάει εν ονόματι του ποσοστού του, «εγώ, ως 10%, πιστεύω ότι…». Είναι βέβαιο ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο οι συνομιλητές τους θα καταλάβουν, στο πετσί τους, ότι οι έλληνες πολιτικοί δεν αστειεύονται.

Και αν σε ορισμένους η πρόταση αυτή προκαλεί κάποιου είδους ανασφάλεια, ως προς τον τρόπο που θα λειτουργήσει η κυβέρνηση στα μικρά και τα μεγάλα, αυτοί θα πρέπει να θυμηθούν ότι η τραγική παράδοση είχε πάντα και την κωμική της πλευρά.