Λιτότητα

Μέτριο έως χαμηλό το θέαμα και η ποιότητα στο πρώτο μισό του φετινού Ευρωπαϊκού. Αυτό είναι το μόνο δυνατό συμπέρασμα. Ταιριαστό με το πνεύμα της εποχής.

Οταν η Ισπανία, το φόβητρο της τελευταίας τετραετίας, έχει ως καλύτερο παίκτη τον τερματοφύλακά της. Οταν οι περισσότερες ομάδες είχαν ένα καλό παιχνίδι και ένα ή δύο που χάλασαν τις εντυπώσεις. Οταν στους οκτώ πέρασαν, χωρίς να το κλέψουν από κανέναν, εκτός από την καλή μπάλα, η Τσεχία και η Ελλάδα. Οταν το καλύτερο παιχνίδι, Πορτογαλία – Ολλανδία, είχε τη μεγαλύτερη απογοήτευση του τουρνουά, και το ωραιότερο γκολ, του Ιμπραΐμοβιτς με τη Γαλλία, ήρθε όταν όλα είχαν κριθεί. Οταν η Αγγλία και η Ιταλία φαντάζουν δυνατές, όντας απλώς λίγο λιγότερο πιστές στον εαυτό τους. Οταν οι γηπεδούχοι χάνουν τέτοιες ευκαιρίες διάκρισης, απέναντι σε κάθε άλλο παρά σπουδαίους αντιπάλους. Οταν οι περισσότερο αναμενόμενοι αστέρες (Ρονάλντο, Φαν Πέρσι, Οζίλ, Τσάβι) είναι εμφανώς καταπονημένοι από τα ατέλειωτα παιχνίδια. Οταν οι συντηρητικές τακτικές των προπονητών, με πρώτο τον Ντελ Μπόσκε, δυσκολεύουν κι άλλο τα πράγματα… Ε, όταν γίνονται όλα αυτά, και μαζί βρέχει και πολύ, τα θαλασσώνουν συχνά και οι διαιτητές, λογικό είναι να υπάρχει μια σχετική γκρίνια. Που δεν σβήνει πάντως τις σποραδικές ωραίες στιγμές: δύο υπέροχες κεφαλιές του Σεφτσένκο σε τρία λεπτά, την κλάση του Πίρλο, τις επελάσεις των πολλών έγχρωμων πλάγιων μπακ.

Αυτά όλα δεν σημαίνουν βέβαια ότι λείπει, ιδίως από ‘δώ και μπρος, το ενδιαφέρον. Η πτώση των φαβορί κάνει πολλές ομάδες να έχουν ελπίδες έως και κατάκτησης. Μακάρι προς το τέλος οι ομάδες, και οι λαοί, να ξεπεράσουν τη λιτότητα.