Το ταξίδι της ζωής είχε πόνο, φρίκη και έρωτες

Για μας ήταν πάντα η γιαγιά και ο παππούς. Πόσες φορές τους φανταστήκαμε ερωτευμένους, παιδιά μπλεγμένα σε περιπέτειες; Πόσες φορές, όταν αδειάσαμε – μετά τον θάνατό τους – τις ντουλάπες τους, είδαμε μια όμορφη γυναίκα με το σάλι της στον χώρο ή το σακίδιο ενός ερωτευμένου άνδρα που ταξίδεψε ώς την άκρη της Γης για να βρει την αγαπημένη του;

Φόρο τιμής σε όλους αυτούς τους παππούδες και τις γιαγιάδες ήταν εκ πρώτης όψεως η καλοφτιαγμένη και συγκινητική παράσταση του Γιάννη Καλαβριανού «Γιοι και κόρες» που παρουσιάστηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στην Πειραιώς 260.

Μια δεύτερη ματιά αποκαλύπτει πως πίσω από τις αναμνήσεις που ζωντανεύουν με έξυπνα σκηνικά ευρήματα οι πέντε ηθοποιοί επί σκηνής κρύβεται η σύγχρονη ελληνική ιστορία. Σαν μια ζωφόρο εν κινήσει, σαν μια αλληλουχία καρέ από διαφορετικές ταινίες, βρεθήκαμε από τις σειρήνες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τους έρωτες στα καταφύγια στη σφαγή του Εμφυλίου. Δυο οικογένειες, δυο στρατόπεδα, δυο ιδεολογίες, ο ίδιος πόνος και η ίδια φρίκη. Για να φτάσουμε στον σεισμό της Ζακύνθου το 1953 και μέσα από την καταστροφή να θυμηθούμε παλιά παιχνίδια αλλά και τρόπους ζωής δοσμένα με χιούμορ.

Γνωρίσαμε τον ατελέσφορο έρωτα μιας μαθήτριας με έναν ποδοσφαιριστή. Εκείνη τον ξαναβρήκε με τον τρόπο της 50 χρόνια μετά, χήρα: έμεινε σε έναν δρόμο με το όνομά του. Το νήμα φτάνει στους Ελληνες που πήγαν για φαγητό στο Ανατολικό Βερολίνο και βρέθηκαν εγκλωβισμένοι, διότι υψώθηκε το Τείχος, για να καταλήξει στην ηλικιωμένη που συνάντησε τον πατέρα του παιδιού της – ο οποίος την είχε εγκαταλείψει δεκαετίες πριν – την ημέρα της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων.

«Μια παράσταση για την αναζήτηση της ευτυχίας», έγραφε ο υπότιτλος. Δεν ξέρω αν την βρήκαν οι ήρωες ή οι θεατές, αλλά το ταξίδι άξιζε τον κόπο.