[Το πνεύμα του τόνου] Ενας σπορέας

Θέλω κι εγώ από αυτή τη γωνιά να εκφράσω τη βαθιά μου θλίψη για τον αιφνίδιο θάνατο του Αλέξη Δημαρά. Για σαράντα χρόνια συνάδελφοι και συνεργάτες εγώ και η γυναίκα μου από την ίδρυση σε χρόνια δίσεκτα (1972) μέλη του ΔΣ της Εταιρείας Σπουδών Γενικής Παιδείας και Ελληνικού Πολιτισμού αλλά κυρίως αλληλέγγυοι σε αγώνες για την Παιδεία και τη συστηματική μόρφωση των Ελληνοπαίδων. Ο Αλέξης Δημαράς κατόρθωσε, παρ’ όλο το βαρύ φορτίο της πατρικής σκιάς, να διανύσει μιαν αυτόνομη πορεία προς

τα ιδεώδη του εκπαιδευτικού δημοτικισμού και ουμανισμού.

Είχε συγκεντρώσει στο Κέντρο Εκπαιδευτικής Ερευνας που ίδρυσε και διηύθυνε χιλιάδες βιβλία, δημιουργώντας μια μοναδική πηγή έρευνας και μελέτης των εκπαιδευτικών προβλημάτων της χώρας εδώ και μισόν αιώνα.

Ανθρωπος χαμηλών τόνων, είχε μόνο έναν φανατισμό, τη δημοτική γλώσσα και την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Εκεί ήταν ανυποχώρητος, μαχητής, πείσμων και συχνά απόλυτος. Και καλά έκανε. Γιατί είχαν δει σημεία και τέρατα τα μάτια του ακόμη και μέσα στο ίδιο κομματικό πλαίσιο που υποτίθεται ευαγγελιζόταν τις μεταρρυθμίσεις. Ξέρετε τι είναι να σχεδιάζεις με μόχθο και αγωνίες ένα εκπαιδευτικό μοντέλο του μέλλοντος υπό την ηγεσία ενός υπουργού και να έρχεται ένας άλλος του ίδιου κόμματος και να σε απολύει ανατρέποντας σχέδια, σκεπτικά και γνώση σωρευμένη;

Παρ’ όλη την πορεία του, ώς την τελευταία του στιγμή πάλευε στις επάλξεις, οραματιζόταν και σχεδίαζε ελπίζοντας πως κάποτε θα ροδίσει η Αυγή της Εκπαίδευσης της Επανάστασης. Μένει ο σπόρος του.