[Ανορθόδοξα] Αύριο είναι μια άλλη μέρα

«Αύριο είναι μια άλλη μέρα». Τη μνημειώδη φράση της η Σκάρλετ Ο’ Χάρα τού «Οσα παίρνει ο άνεμος» τη λέει γιατί έχει την αφέλεια, ή το κουράγιο, να γυρίσει την πλάτη στα ερείπια της ζωής της και να κοιτάξει την ανατολή. Δεν ξέρω πόση αφέλεια, ή πόσο κουράγιο, μας χρειάζεται για να μπορέσουμε, όχι να την προφέρουμε, αλλά ακόμη και να τη σκεφτούμε. Ποια «άλλη μέρα» ξημερώνει αύριο για τον τόπο; Ποιος από τους νικητές, ή τους νικημένους των χθεσινών εκλογών, μάς την έχει περιγράψει αυτή την «άλλη μέρα»; Θα μου πείτε δεν είχαν καιρό. Εδώ και δύο μήνες που μας βασάνιζαν με τις κρισιμότερες, και τις ακόμη πιο κρίσιμες από τις κρισιμότερες, εκλογές της χώρας από συστάσεως δημοκρατίας, είχαν επιδοθεί σε εντατικά μαθήματα εκμάθησης ξένων γλωσσών. Δεν είναι καρφί για τα αγγλικά του Αλέξη Τσίπρα, ούτε για τη γλώσσα που επέτρεψε στον κ. Σαμαρά να μπορέσει να συνεννοηθεί επιτέλους με τους ευρωπαίους ομοϊδεάτες τους. Εννοώ αυτήν την «ξένη γλώσσα» που αγνοεί παντελώς η ελληνική πολιτική τάξη, τη γλώσσα της συνεργασίας, της συμφωνίας για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων, με δυο λόγια, τη γλώσσα μιας δημοκρατίας που λειτουργεί με εντελώς διαφορετικούς όρους απ’ αυτούς που λειτουργούσε ώς προχθές η δική μας. Επειτα από μια ορισμένη ηλικία βέβαια, είναι γνωστό τοις πάσι πως η εκμάθηση ξένων γλωσσών γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Αν και, όπως διαπιστώνουν οι μελέτες, η εκμάθηση ξένων γλωσσών βοηθάει τις μεγάλες ηλικίες να αντιμετωπίσουν την άνοια ή το Αλτσχάιμερ. Την έμαθαν αυτήν τη γλώσσα που μας υποσχέθηκαν πως θα μιλούν από αύριο που είναι μια «άλλη μέρα»; Ή μήπως πρέπει να αρκεστούμε στα ψελλίσματα και στην άθλια προφορά; Εδώ που τα λέμε, αν μη τι άλλο, η πολιτική μας τάξη μάς έχει μάθει να είμαστε ολιγαρκείς και να μη ζητάμε και πολλά πολλά. Στους καιρούς που ζούμε η ολιγάρκεια είναι προϋπόθεση επιβίωσης, μην το ξεχνάμε. Γι’ αυτό ίσως θα πρέπει να καταλάβουν, σε όποια γλώσσα γνωρίζουν, πως το πρόβλημά μας δεν είναι ποιος θα ενσαρκώσει τον ρόλο του πρωθυπουργού στο επόμενο κυβερνητικό φεστιβάλ, ούτε αν ο κ. Βενιζέλος δηλώνει πως δεν συμμετέχει σε κυβέρνηση χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι για να μην έχουμε ψευδαισθήσεις. Διότι αν η «άλλη μέρα» που ξημερώνει αύριο αποδειχθεί εξίσου συννεφιασμένη με τη χθεσινή, τότε πολύ φοβάμαι ότι δεν θα μιλάμε πια για τέλος της Μεταπολίτευσης αλλά για τέλος της ελληνικής πολιτικής ζωής. Υπερβολές, θα μου πείτε. Η δημοκρατία, ως γνωστόν, δεν έχει αδιέξοδα και, ως γνωστόν, τα αδιέξοδα τα λύνει με εκλογές. Τι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα. Αφού «αύριο είναι μια άλλη μέρα» και όσο κι αν επιμένουν να σου κρατάνε κρυφό πώς θα είναι η ζωή σου μεθαύριο ή σε δυο τρεις μήνες, μην ανησυχείς. Η ζωή χωρίς εκπλήξεις δεν έχει νόημα. Ασε που αν συνεχίσουν τις προσπάθειες να μάθουν ξένες γλώσσες μπορεί να γλιτώσουν και την άνοια.