Εκοβαν και μονέδα στην «ιδιωτικής χρήσης» Επίδαυρο!

Δεν προλάβαμε να τα χαρούμε τα ωραία, μεγάλα «Επιτεύγματα» του Νεοελληναρά «Ιδιωτικά Εκπαιδευτήρια ο Μήτσος», που θεωρεί δικαίωμά του – με τον παρά μου, τραβώ και την κυρά μου… που λέει και η γνωστή ρήση – να καβαντζώνει το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και να το κάνει ΙΧ επί ώρες και κάθε χρόνο, δίχως καμία άδεια, παραβαίνοντας κάθε νόμο και κανονισμό και κάθε αρχή δικαίου και δίχως να ζητήσει καμία άδεια – όπως υποχρεούνται όλοι.

Πρώτα μάς βγήκε η ένορκη διοικητική εξέταση που διατάχθηκε από το υπουργείο (τολμηρή τελικά στην Ελλάδα του ξεχαρβαλώματος η υπηρεσιακή υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού) και μας το χάλασε το ωραίο. Το οποίο κανείς, μα κανείς, ούτε φύλακες, ούτε η αρμόδια Εφορεία Αρχαιοτήτων, ούτε υπάλληλοι του Φεστιβάλ Αθηνών (που εισπράττει από κάθε παραχώρηση μνημείων όπως το Ηρώδειο και η Επίδαυρος – και τα έχει ανάγκη σε τέτοιες εποχές) δεν είχαν δει, οι κακομοίρηδες – να τους στράβωνε ο ήλιος, άραγε; – αφήνοντας το ρουστίκ θέατρο που ανήκει σε όλους τους έλληνες πολίτες να γίνεται βιλαέτι κάποιων καπάτσων, που το περηφανεύονταν κιόλας ανεβάζοντας φωτογραφίες από τις παραστάσεις των μαθητών και λοιπές «γυμναστικές» και μη επιδείξεις (λέμε τώρα) στο Ιντερνετ.

Τώρα έρχονται και νέα στοιχεία, που το κάνουν ακόμη πιο ωραίο το επίτευγμα: πως και τις προάλλες ανέβασαν στα αγγλικά και γαλλικά «Αντιγόνη», «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» και «Οιδίποδα» (έναν τύπο δηλαδή που συνουσιάζεται με τη μητέρα του και όταν το συνειδητοποιεί ποια είναι βγάζει τα μάτια του! – ιδανικό για παιδάκια ΣΤ’ Δημοτικού, βεβαίως βεβαίως), επί τουλάχιστον μιάμιση ώρα.

Το ωραιότερο, όμως, στο ωραιότατο αυτό επίτευγμα (που διδάσκουν στα παιδιά πώς να είναι νεοελληναράδες καπάτσοι και να αψηφούν κάθε νόμο – να γιατί έφτασε η Ελλάδα σ’ αυτή την κατάντια και ξεφτίλα!) είναι ότι τα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, που με το έτσι θέλω, ανεξέλεγκτα και παράνομα, έκαναν την Επίδαυρο Ι.Χ., έκοβαν εισιτήρια! Ναι, εισιτήρια. Ανάγκαζαν τους γονείς των βλασταριών τους να τους καταβάλλουν τον οβολό τους για τα έξοδα. Ποια έξοδα; Τις χλαμύδες, τα σκηνικά φροντιστηριακά υλικά και ποιος ξέρει τι άλλο για να κάνουν το θέατρο που ανήκει σε όλους «δικό τους». Ε, ρε αθάνατε ελληναρά, χλιμίντζουρα της αμάκας!