e-mail

Η πυραμίδα-ύβρις του Φαραώ Αντουάν ΙΙΙ

Αγαπητή κυρία Φοίβη, βοηθήστε με.

Βοηθήστε με εσείς ή όποιος αναγνώστης σας μπορεί να καταλάβω αυτό που είδαμε όσοι τολμήσαμε να διαβούμε το Σύνταγμα την Παρασκευή, ημέρα της «μεγαλειώδους» ομιλίας του μεγαλειώδους αρχηγού Σαμαρά, με τα μνημειωδών διαστάσεων σκηνικά, εξέδρες, καλώδια και άλλα τέτοια.

Τι είδαμε; Τεράστιες κουλούρες από επικίνδυνα ηλεκτροφόρα καλώδια, που δεν μπορούσε κανείς να τα περάσει δίχως να κινδυνεύει είτε να μπουρδουκλωθεί και να τραυματιστεί είτε να του έρθει τίποτα ρεύμα. Θεόρατες εξέδρες-σκηνικά σαν να είμαστε στην Αίγυπτο των φαραώ, που έκλειναν κάθε πρόσβαση προς τον πεζόδρομο της οδού Ερμού για κάθε διαβάτη ή κάθε άνθρωπο που ήθελε να πάει στη δουλειά του. Αλήθεια, ποιος τους έδωσε την άδεια να κλείσουν για την ομιλία ενός αρχηγίσκου ολόκληρη την κεντρική οδό της Αθήνας;

Το καλύτερο είναι ότι είδαμε, πέρα από τα κακής αισθητικής σκηνικά, και όλο αυτό το μεγαλεπήβολο τσαντίρι, σχεδόν αποκλειστικά μελαψούς και πάντως εισαγόμενους εργάτες, προφανώς μετανάστες, Πακιστανούς, Αφγανούς και άλλους. Ο αρχηγίσκος, ρωτάω, τους είχε δηλωμένους όλους αυτούς τους εργάτες; Τους πλήρωσε ΙΚΑ; Τους κόλλησε ένσημα;

Δεν είναι ντροπή σε μια περίοδο τέτοιας φτώχειας να βγαίνει για να πάρει ψήφους με τέτοια θεόρατα και πανάκριβα σκηνικά, που δεν τα πληρώνει καν από την τσέπη του;

Τι ντροπή, αγαπητή Φοίβη. Μεγάλη ντροπή και ύβρις που έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.

Με εκτίμηση,

Χρήστος Αλαφογιάννης

Εδώ στο Φεστιβάλ Αθηνών, αγαπητέ Χρήστο, για να κάνουν τέχνη σε μία παράσταση του «Βρίζοντας το κοινό», σε εποχές που κάποιοι ψάχνουν στα σκουπίδια για κανένα ξεροκόμματο και άλλοι είναι άνεργοι, μαγείρεψαν ολόκληρο μπουφέ από εδέσματα και τα έκαναν σύχριστα, πετώντας τα στα σκουπίδια (είδες υπονοούμενο ο Μεγάααααααλος ποιητής;), παίζοντας με τα νεύρα μας. Ο Αντουάν ο καραμπουζουκλής, που το φυσάει το χρήμα από την ευγενική χορηγία του ελληνικού λαού στο κόμμα του, δεν θα το κάνει το μεγαλεπήβολο; Να λέμε πάλι καλά που σ’ αυτή τη θεόρατη υπερπαραγωγή δεν έβγαλε και την «εθνική» Αννούλα να τραγουδάει τον ασορτί ύμνο «Παραλύωωωωωωω», με χορευτικά από Πακιστανούς και Ουκρανές (με ΙΚΑ ή χωρίς, θα σας γελάω).

Σού ‘χω

μια πανίδααααα

Κυρία Αθηναίου,

Πάντα απολαμβάνω τη σελίδα σας. Επιτρέψτε μου μια επίσημανση: Το απειλητικό πτηνό στη φωτογραφία του έργου από την Art Basel δεν είναι κοράκι, αλλά γύπας (κοινή ελληνική ονομασία “όρνιο”). Αποκλειστικά νεκροφάγο.

Και παρ’ όλη τη χρυσελεφάντινη αθωότητά του, μου θύμισε ανατριχιαστικά την περίφημη φωτογραφία από την Αφρική, όπου ο γύπας έχει κουρνιάσει κοντά στο αποστεωμένο παιδάκι και το περιμένει να πεθάνει για να τραφεί… Ο φωτογράφος λέει αυτοκτόνησε λίγο καιρό μετά… Ας ελπίσουμε ότι η μεταφορά δεν θα μας συμβεί. Λεπτομέρειες, θα μου πείτε, μα πολλές φορές οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά.

Και μια που μιλάμε για λεπτομέρειες και αρπακτικά… έχω πνιγεί σε μια θάλασσα υπερπληροφόρησης από 10 διαφορετικές εφημερίδες, αλλά δεν θυμάμαι να διάβασα κάπου πώς γίνεται υπόδικοι για εγκληματικές πράξεις (όπως τουλάχιστον δύο υποψήφιοι της Χρυσής Αυγής) να δικαιούνται να

υποβάλουν υποψηφιότητα για βουλευτικό αξίωμα. Υπάρχει σχετική νομοθεσία; Και αν υπάρχει, τηρείται;

Κι εγώ, σαν κι εσάς, νευρική.

Με εκτίμηση, Μαρία Πέτρου,

ερευνήτρια πεδίου της ελληνικής χλωρίδος – συγγραφεύς

Η μελέτη της χλωρίδας, αγαπητή Μαρία, βλέπω δεν σας αποκλείει και από γνώσεις περί την πανίδα – τους γύπες και τα «αγοράκια» με τα μαύρα. Σε τέτοιον κόσμο, σπαρακτικό, είναι χρήσιμες…