[Ανορθόδοξα] Φέρτε μας τον πρίγκιπα Κάρολο

Ο φίλος Εντέμ Ελντέμ, ο τούρκος ιστορικός, μου έλεγε προχθές ότι το πρόβλημα στη χώρα του είναι ότι οι πολιτικοί της υπήρξαν ετερόφωτοι. Πάντα αναφέρονταν σε κάποια «Μεγάλη Δύναμη». Τώρα που οι «Μεγάλες Δυνάμεις» αποδεικνύονται μικρές δεν ξέρουν τι να κάνουν. Και για να υπάρξουν οχυρώνονται, οι κεμαλιστές όπως και οι οπαδοί του Ερντογάν, πίσω από έναν πρωτόλειο εθνικισμό. Σαν το ανασφαλές παιδί που κρύβεται στο σκρίνιο μετά την αταξία γιατί εκεί μέσα μυρίζει γιαγιά και μαμά. Του απάντησα πως η κατάσταση που περιγράφει κάτι μου θυμίζει, πως κι εμείς στην Ελλάδα έχουμε το ίδιο πρόβλημα, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Η κρίση έχει αναδείξει στην επιφάνεια όλες τις αδυναμίες της ελληνικής πολιτικής τάξης που κι αυτή γεννήθηκε και ανδρώθηκε ως ετερόφωτη και τώρα, χωρίς καθοδήγηση, τσαλαβουτάει στα βαθιά. Της έλειψαν τα πρότυπα, τη στιγμή των εξετάσεων δεν έχει από ποιον να αντιγράψει. Και περιμένει από την Ευρώπη να αλλάξει, παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι αν η Ευρώπη αλλάζει και η Ελλάδα παραμείνει ευρωπαϊκή χώρα, τότε πρέπει και η Ελλάδα να αλλάξει.

Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ κραδαίνει το σύνθημα η Ευρώπη αλλάζει για να καθησυχάσει το κοινό του ότι εμείς μπορούμε να παραμείνουμε ίδιοι, αφού αλλάζουν οι άλλοι για λογαριασμό μας. Οι δε «ευρωπαϊστές» – με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ επικεφαλής – αντιμετωπίζουν την Ευρώπη ως μία δεδομένη οντότητα με την οποία μπορούμε να διαπραγματευθούμε μεν τα ασφάλιστρα ζωής αλλά μέχρι εκεί. Αν η Ευρώπη εξακολουθεί να παραμένει ζωντανός οργανισμός θα πρέπει να αλλάξει. Το «Γλυκό τέρας των Βρυξελλών», όπως το αποκαλεί ο γερμανός συγγραφέας Χανς Μάγκνους Εντσεσμπεργκερ, δεν αντέχει άλλο στους κραδασμούς της κρίσης. Η ψευδαίσθηση ότι μπορείς να ασκήσεις πολιτική τέτοιου μεγέθους βγάζοντας απλώς προδιαγραφές και υπογράφοντας συνθήκες γκρεμίστηκε. Μαζί και το μοντέλο μιας Ευρώπης που πίστεψε πως έφταναν τα ερείπια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου για να οικοδομήσει την αλληλεγγύη της.

Μόλις ανέβηκε στην εξουσία η γενιά των πολιτικών που δεν έζησε τη φρίκη του πολέμου το έρεισμα εξανεμίστηκε στη δίνη των επιτοκίων. Οπως και σε μας οι ηγέτες της Αριστεράς που είχαν ζήσει τον Εμφύλιο, σαν τον Φλωράκη και τον Κύρκο, δεν αναφέρονταν ποτέ στους Κορυσχάδες γιατί δεν ήθελαν να τον ξαναζήσουν. Σε αντίθεση με τους διαδόχους τους που αναφέρονται στον Εμφύλιο σαν να ήταν παιχνίδι συναναστροφής.

Η Ευρώπη πρέπει να αλλάξει. Το θέμα για μας είναι αν θα συνεχίσουμε να είμαστε κομμάτι αυτού του οργανισμού που αναγκαστικά θα αλλάξει. Ή αν θα διαγράψουμε τα 200 χρόνια της σύγχρονης Ιστορίας μας για να πάρουμε τον χρόνο από την αρχή. Να έχουμε στη Βουλή το Γαλλικό, το Αγγλικό και το Ρωσικό Κόμμα, ενδεχομένως κι ένα νέο Γερμανικό, καπεταναίους που θα αλληλοσφάζονται για μερικά τετραγωνικά μέτρα γης και να ψάχνουμε ανά τας Ευρώπας κάποιον Ανώτατο Αρχοντα που δεν θα καταλαβαίνει τι λέμε και θα μας ηρεμεί με το φλέγμα του. Επειδή δε η Βαυαρία δεν μπορεί να μας στείλει τον Οθωνα σκέφτηκα τον πρίγκιπα Κάρολο της Αγγλίας. Ούτως ή άλλως, με τη μακροβιότητα της μητέρας του και τον μοργανατικό του γάμο δεν έχει ελπίδες για τον θρόνο της Αλβιόνας.