Στίγμα

Το δείπνο του φόβου

Η πολιτική αγαπάει τα δείπνα. Αν είναι δε και παραμονές εκλογών, ακόμη περισσότερο. Πεθαίνει γι’ αυτά. Οι μεγαλύτερες ίντριγκες εξυφάνθηκαν κάτι τέτοιες ημέρες. Οπως και οι συμφωνίες. Συνήθως με αυτούς που (θεωρητικά) έρχονται. Με τους άλλους που φεύγουν όχι δείπνο δεν κάνεις, ούτε καφέ δεν πίνεις. Το αφήνεις γι’ αργότερα, να έχει και τον χαρακτήρα της παρηγοριάς.

Το δείπνο, λοιπόν, παρατέθηκε προ δεκαημέρου στη Φιλοθέη στο σπίτι γόνου μεγάλης επιχειρηματικής οικογένειας της οποίας ο πατριάρχης είχε κάτι πάρε – δώσε παλιά με τον περίφημο Εφραίμ πριν τον ανακαλύψει ο Ρουσόπουλος και τον πάει πακέτο στον Καραμανλή να τον εξομολογήσει.

Ο γόνος, σύζυγος υποψήφιας βουλευτού με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 2009, κάλεσε στο σπίτι του μερικούς επιχειρηματίες τους οποίους ένωνε κάτι κοινό: ο φόβος ότι τώρα που έρχονται οι Κόκκινοι του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν είναι τόσο κόκκινοι αλλά ροζ) θα χάσουν τα πάντα, και κυρίως την άνεσή τους…

«Μη φοβάστε τίποτα»

Συγκεντρώθηκαν περίπου μια ντουζίνα «ανησυχούντες», μερικοί από τους οποίους είναι πασίγνωστα ονόματα της επιχειρηματικής κοινωνίας στη χώρα, αλλά αυτό δεν είναι το μείζον. Παραμονές εκλογών βρισκόμαστε, λογικό είναι να ανησυχούν όσοι διαβλέπουν νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. Το μείζον θεωρώ ότι βρίσκεται στο ποιοι ανέλαβαν να διασκεδάσουν τους φόβους τους. Ηταν δύο. Ο ένας, άλλοτε κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, επί σειρά ετών υπουργός με όνομα «βαρύ σαν ιστορία». Ο άλλος εκδότης, γόνος στενού συνεργάτη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, επίσης με όνομα «βαρύ σαν ιστορία», ο οποίος εσχάτως έγειρε προς Κουμουνδούρου μεριά έπειτα από μια σύντομη περιδιάβαση στο καραμανλικό περιβάλλον.

Με ενημέρωσαν ότι η βραδιά κύλησε ήρεμα, με τους δύο να διαβεβαιώνουν, παρακαλώ (αναρωτιέμαι ποιος τους έχρισε τελικά σε αυτό τον ρόλο), ότι «δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε», ότι ασφαλώς και δεν εκφράζουν τις επίσημες θέσεις του κόμματος όσα λένε οι Γλέζος, Λαφαζάνης, Σταθάκης και Μηλιός, και πως στις 18 Ιουνίου «θα πνεύσει ένας άνεμος ελπίδας για όλους στη χώρα».

Σταματώ εδώ, γιατί έχω ήδη έντονα συμπτώματα ναυτίας…

Ο αυτονόητος πρωθυπουργός!

Χθες είχαμε μια πρεμιέρα η οποία δεν σχολιάστηκε όπως έπρεπε. Εναν μήνα και έξι ημέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου και τον σχετικό θρίαμβο που κατέγραψε στο 18,85%, είχαμε την εμφάνιση του Αντώνη Σαμαρά στην τηλεόραση στη διάρκεια ενός ιδιότυπου ντιμπέιτ με αντίπαλο τον εαυτό του. Το παρακολούθησα ολόκληρο. Εμεινα με την αίσθηση ότι η (διακαναλική) συνέντευξη δόθηκε μόνο και μόνο για να δηλώσει ότι θεωρεί «αυτονόητο» ότι θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός της χώρας. Δεν γνωρίζω αν αυτό συμβεί σε άλλες εκλογές, αλλά από αυτές της Κυριακής δεν το βλέπω. Το ΠΑΣΟΚ, τον ενημερώνω, ΔΕΝ πρόκειται να συμβάλει στην υλοποίηση του ονείρου (ζωής, εκτιμώ).

Τουλάχιστον αυτό μου εκμυστηρεύθηκε προ ημερών ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Και εξ όσων γνωρίζω δεν έχει αλλάξει γνώμη στο διάστημα που έχει μεσολαβήσει.

«Τα λέω της νύφης…»

Η Αννα Διαμαντόπουλου, επίσης, την οποία ο Βενιζέλος ακούει, μου έλεγε χθες το απόγευμα ότι δεν καταλαβαίνει από πού κι ώς πού θέτει υποψηφιότητα ο Σαμαράς για επικεφαλής μιας κυβέρνησης συνεργασίας.

Γιατί εγώ τώρα έχω την αίσθηση πως όλο αυτό μου θυμίζει το γνωστό «τα λέω της νύφης για να τ’ ακούσει η πεθερά», ε;

Οι απόρρητες επεξεργασίες

Στον ΣΥΡΙΖΑ, τώρα, που πραγματοποιούν καθημερινά τουρ πέντε πέντε στα διάφορα υπουργεία (χθες ένα τέτοιο κλιμάκιο επισκέφθηκε το υπουργείο των Εξωτερικών, προχθές ένα άλλο το υπουργείο Οικονομικών), ανακαλύπτουν παντού συνωμοσίες. Το θέμα προφανώς πουλάει, δεν μπορώ να το αποδώσω αλλού. Αλλά το πράγμα θέλει μια προσοχή αλλιώς ελλοχεύει ο κίνδυνος της γραφικότητας.

Οπως χθες που εκδόθηκε ολόκληρη ανακοίνωση σε συνέχεια της επίσκεψης στο υπουργείο Οικονομικών για να καταγγελθεί η ύπαρξη – προσέξτε με παρακαλώ – «απόρρητων επεξεργασιών – προτάσεων στο φορολογικό πεδίο», τις οποίες ο υπουργός Οικονομικών Γ. Ζανιάς αρνήθηκε να κοινοποιήσει στο κλιμάκιο.

Απόρησα κι εγώ και ρώτησα αρμοδίως. Και μου εξήγησαν αυτό που και στο κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ ανέφεραν, ότι δηλαδή οι περίφημες προτάσεις δεν είναι τίποτε περισσότερο από τις προτάσεις που είχε θέσει το υπουργείο επί Βενιζέλου στον διάλογο για το εθνικό φορολογικό. Ο διάλογος, ως γνωστόν, δεν έγινε ποτέ, διότι αποχώρησε η Νέα Δημοκρατία. Και έμειναν οι προτάσεις σε κάποιο συρτάρι.

Γιατί τρελαίνονται οι συριζαίοι; Το ΠΑΣΟΚ αποκλείεται να γίνει πάλι κυβέρνηση για να εφαρμόσει τις «απόρρητες» προτάσεις του, ο Βενιζέλος επίσης αποκλείεται να επιστρέψει στο υπουργείο Οικονομικών, ας κάνουν υπομονή. Τη Δευτέρα στο ίδιο συρτάρι θα είναι οι «απόρρητες» προτάσεις…

Παρεμπιπτόντως, το υπουργείο Οικονομικών με ανακοίνωσή του διαψεύδει κατηγορηματικά «την επεξεργασία νέων φορολογικών μέτρων», ιδιαίτερα δε το ότι αυτά δεν δημοσιοποιούνται για προεκλογικούς λόγους. Εξάλλου, κάτι τέτοιο, όπως σημειώνει, «αντίκειται στις αρμοδιότητες της υπηρεσιακής κυβέρνησης».

Ο Ψωμιάδης ξαναχτύπησε

Συνέβη στην ΕΤ3 και το καταγράφω διότι, όσο να πεις, κάτι δείχνει! Συνεντευξιαζόταν ο Παναγιώτης (νυν και αεί περιφερειάρχης Μακεδονίας) Ψωμιάδης, ο οποίος όπως είναι γνωστό έχει πάρει στους ώμους του τη Νέα Δημοκρατία για όλη τη Βόρεια Ελλάδα και τρέχει πάνω – κάτω με ένα βαν. Του τέθηκε το ερώτημα: «Μεταξύ Σαμαρά και Βενιζέλου, ποιον εμπιστεύεστε;».

«Ο λαός θα αποφασίσει», απάντησε.

Εχει σημασία να αναφέρω ότι η απάντηση συνοδευόταν από ένα τουλάχιστον πονηρό χαμόγελο;