[Προβολείς] Το τανγκό της Αθήνας

Πήγα στο Ελληνικό Φεστιβάλ να πάρω μια ανάσα, να την έχω καβάτζα για το βράδυ της Κυριακής και παραλίγο να βρεθώ διασωληνωμένη. Η θεατρική ομάδα του Κλάουντιο Τολκατσίρ «Tibre 4», γέννημα – θρέμμα της αργεντίνικης κρίσης, μου έδειξε για ποιον λόγο δεν πρόκειται ποτέ να βγούμε από τη δική μας, και να σας εξηγήσω αμέσως γιατί.

Κοιτάζω γύρω μου και δεν βλέπω απολύτως κανέναν άνθρωπο της τέχνης, νεαρό, καθιερωμένο ή στα μισά της διαδρομής του που να είναι διατεθειμένος να παραιτηθεί από τη μοναδικότητά του και να συνεργαστεί με τους ομοτέχνους του, όπως έκαναν οι Αργεντίνοι τότε που στέρεψαν κι εκεί οι βρύσες των κρατικών επιδοτήσεων. Στρατιές ολόκληρες από θεατές χτυπούσαν το κουδούνι στο διαμέρισμα του σκηνοθέτη το οποίο λειτουργούσε σαν θέατρο τσέπης με έξοδα παραγωγής πληρωμένα από τον ελάχιστο οικογενειακό προϋπολογισμό των μελών της ομάδας. Κάπως έτσι η κολεκτίβα των πενήντα θέσεων (μέσα και οι καρέκλες της κουζίνας) μεταπήδησε από τη λαϊκή πολυκατοικία του Μπουένος Αϊρες το 2000, στα σημαντικότερα φεστιβάλ της Ευρώπης το 2012.

Ελπίζω ο Κλάουντιο Τολκατσίρ και οι ταλεντάρες που απαρτίζουν τον θίασό του να πρόλαβαν να πουν το μυστικό και στους δικούς μας που πλαντάζουν και αλληλοτρώγονται έξω από τα άδεια θησαυροφυλάκια του υπουργείου Πολιτισμού και γενικότερον. Οχι μόνον για το θέατρο, αλλά και για την Ελλάδα ρε γαμώτο.