«Χρειαζόμαστε αφανείς ήρωες για να πέφτουν στη φωτιά»

Το sold out στις συναυλίες του είναι πλέον δεδομένο. Οπως δεδομένο είναι ότι το κοινό θα ξέρει απέξω τους στίχους των τραγουδιών του (ακόμα κι εκείνα που είναι αδισκογράφητα), ότι θα του φωνάξει δυνατά τις παραγγελιές του, ότι θα δημιουργήσει εκείνο το ζεστό κλίμα συνενοχής που μόνο το φρέσκο πάθος φέρνει. Ετσι συνέβη τις προάλλες και στη συναυλία του στο Γκάζι που ήταν η πρώτη δική του μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία, λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία της συνεργασίας του με τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Γιάννης Χαρούλης, το νέο talk of the town. Το παιδί με το λαούτο στο χέρι και την ελαφρώς κρητική προφορά που λέει το «σκουλαρικάκι» (τραγούδι από τον τελευταίο του δίσκο) «σκουλαρικάτσι» και που όταν τον ακούς να τραγουδάει τον «Ερωτόκριτο», αποκλείεται να μην τρέξει ο νους σου στο μέταλλο της φωνής του Ξυλούρη.

«Οι μαγγανείες» (στίχοι / μουσική Θανάση Παπακωνσταντίνου), τρίτος προσωπικός δίσκος, σχεδόν έβαλαν φωτιά στις τάξεις των οπαδών του. Περισσότερα απ’ τα μισά τραγούδια του νέου δίσκου συμπεριλαμβάνονταν στις ζωντανές του εμφανίσεις, το YouTube έκανε – σταθερά – τη δουλειά του πράττοντας τα γνωστά…

Αργησε, επειδή «απλά δεν καθόταν η ιστορία», λέει ο ίδιος. «Αλλά καλύτερα. Δεν ξέρω βέβαια αν είναι καλύτερα από εμπορική άποψη, αλλά για μας είναι. Γιατί παίχτηκαν από ανθρώπους που τα αγάπησαν πολύ και μέσα από τις ζωντανές εμφανίσεις ωρίμασαν…».

Πάντως, αν ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου δεν είχε φωνή, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει τη δική του. Σαν να βρέθηκε το alter ego του στη φωνή τού νεαρού τραγουδιστή. Ακόμη και η κρητική προφορά του Χαρούλη κουμπώνει με τον στίχο. Στίχο ποιητικό που αντλεί εικόνες από την ελληνική ύπαιθρο και μυρίζει έντονα ελληνική παράδοση.

«Μα ναι, υπάρχει κάτι κοινό μεταξύ μας. Ποτέ δεν μπορείς να φανταστείς ότι από έναν τόσο απλό και προσιτό άνθρωπο βγαίνει αυτή η ποίηση».

Ομως (του αντιτείνω) είναι δύσκολος ο στίχος του. Και εν γένει δεν μιλάει πολύ για τα «δύσκολα» που διανύουμε αυτή την εποχή.

«Εντελώς το αντίθετο», απαντάει. «Υπάρχουν πολλά για τη σημερινή κατάσταση. Ας πούμε, στους “Αγίους” (σε μουσική Μανόλη Πάππου) ο στίχος μιλάει για όλους τους αφανείς ήρωες, που μπορεί να μην τους μάθουμε ποτέ, όμως εκείνοι έπεσαν στη φωτιά “για να έχει το όνειρο φωλιά για να κουρνιάζει”. Υπάρχουν ανάλογοι στίχοι σε πολλά τραγούδια. Ας πούμε στις “Μαγγανείες”».

Τις «Μαγγανείες» δεν μπορώ να τις καταλάβω καθόλου.

Είναι μικρά στιγμιότυπα μαγείας. Εικόνες κυρίως. Δεν συνδέονται μεταξύ τους, αλλά λένε πολλά: κάτω απ’ τα φύλλα κίτρινα κοιμούνται καπετάνιοι / κι αυτό που χτες περίσσευε αύριο δεν θα φτάνει…

Πάντως, αυτή τη φορά υπάρχει ακόμα πιο έντονα η παράδοση στα τραγούδια του Θανάση Παπακωνσταντίνου. Ακόμη και στον ήχο.

Επιτέλους κάναμε έναν δίσκο που βασίζεται πάνω στο λαούτο. Και το λέω έτσι γιατί συζητήσαμε πολύ πάνω στα τραγούδια – ο Θανάσης ακούει πολύ, γενικά το λέω, γι’ αυτό υπάρχει και των δυο η οπτική.

Τελικά, τι είναι εκείνο που διαφοροποιεί τη ζωή κάποιου που ζει στην επαρχία;

O χρόνος. Υπάρχει περισσότερος χρόνος. Και πιο ουσιαστικός. Χωρίς να το καταλάβει, λειτουργούν διαφορετικά τα πράγματα μέσα του, παρατηρεί περισσότερο τη φύση, ας πούμε. Και την καταλαβαίνει αλλιώς. Οι εποχές στην επαρχία αλλάζουν, το φεγγάρι το κοιτάει αλλιώς, το χώμα το μυρίζει αλλιώς. Και το ότι δεν βιάζεται είναι σημαντικό.

Ούτε εσύ φαίνεται να βιάζεσαι…

Οσο μπορώ. Γιατί δεν έχουμε πάντα εμείς το τιμόνι. Ναι μεν προσπαθείς να επιλέξεις, αλλά υπάρχει και το περιβάλλον που σε ωθεί σε πράγματα. Και η τύχη.

Σε αγχώνει ό,τι συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα;

Εν μέρει λυπάμαι, εν μέρει φοβάμαι. Λυπάμαι πάντως πολύ.