Ξαναζεσταμένο φαγητό

«Στο Διάστημα κανείς δεν μπορεί να ακούσει την κραυγή σου»: αυτό ήταν το tag-line του φιλμ «Αλιεν: Ο επιβάτης του Διαστήματος» που σκηνοθέτησε ο Ρίντλεϊ Σκοτ το 1979, αλλάζοντας τον κινηματογραφικό χάρτη του φανταστικού (έστω κι αν «πατούσε» πάνω σε μια παλιότερη ταινία, το «Planet of the vampire» του καπάτσου Ιταλού Μάριο Μπάβα, παραγωγής 1965), στήνοντας δηλαδή κλειστοφοβία εντός του αχανούς.

Σουρεαλιστικός στόχος που επιτυγχάνεται μόνο αν είσαι σκηνοθετάρα. Και ο Σκοτ είναι σκηνοθετάρα – δώσ’ του ένα καλό σενάριο και μπορεί να κάνει θαύματα. Θυμίζω: «Οι μονομάχοι» του 1977. «Blade Runner» του 1982. «Θέλμα και Λουίζ» του 1991. «Μονομάχος» του 2000. Α, και ενδιαμέσως διάφορα άλλα – καλά και κακά.

Γιατί, να, αυτό είναι και το πρόβλημα με τον Σκοτ. Δεν είναι αυτό που λέμε «δημιουργός». Είναι εξαιρετικός κατασκευαστής. Αλλά ανάθεμα αν καταλάβαμε από τις ταινίες του με τι άνθρωπο έχουμε να κάνουμε: όταν κάθεται πίσω από την κάμερα, βάζει την προσωπικότητά του για ύπνο, τασσόμενος πλήρως στην υπηρεσία οποιουδήποτε σεναρίου έχει μπροστά του. Ο Κρίστοφερ Νόλαν δεν θα γύριζε με τη καμία το «G.I. Jane» βρε αδερφέ!

Τέλος πάντων, το «Αλιεν» του Σκοτ διαδέχθηκαν τρεις συνέχειες, διαφορετικές και ενδιαφέρουσες, σκηνοθετημένες από τους Τζέιμς Κάμερον (1986), Ντέιβιντ Φίντσερ (1990) και Ζαν Ζενέ (1998).

Και τώρα πια που η διαστημική στολή δεν κολακεύει και τόσο τη Σιγκούρνεϊ Γουίβερ (και το αντίστροφο), να σου και το πρίκουελ, δηλαδή το φιλμ εκείνο που χρονικά τοποθετείται πριν απ’ όλα όσα προηγήθησαν. Και με τι βαρύγδουπο τίτλο: «Προμηθέας»! Ο Τιτάνας που μας έπλασε από πηλό και φωτιά, ο φιλεύσπλαγχνος δημιουργός μας. Που, σύμφωνα με τον Σκοτ, δεν ήταν θεϊκή μορφή της αρχαιότητας αλλά εξωγήινος, από τη «σοφία» του οποίου ξεπήδησαν και οι άνθρωποι αλλά και τα… Αλιεν!

Μιλάμε δηλαδή για μια ιδέα εξαιρετικά φιλόδοξη απ’ όπου θα μπορούσε να ξεπηδήσει όχι ένα αλλά μια ολόκληρη σειρά σεναρίων, πατώντας με το ένα πόδι στην αδυσώπητη δράση του «Αλιεν» και με το άλλο στο «2001» του Κιούμπρικ. Και δυστυχώς δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Το αισθητικό αποτέλεσμα σε αιχμαλωτίζει με το «καλημέρα σας», το 3D λειτουργεί δίχως να σε πονοκεφαλιάζει και τα ειδικά εφέ βγάζουν μάτια, αλλά αυτό το περιμένεις! Από εκεί υποτίθεται πως ξεκινάς!

Γιατί ουσιαστικά ο Σκοτ επιστρέφει στην πρώτη ταινία της σειράς, μια και από τη στιγμή που γνωρίζουμε το καστ η εξέλιξη της πλοκής είναι ακριβώς η ίδια: το πλήρωμα φτάνει σε άγνωστο πλανήτη, «σκοντάφτει» πάνω στα αυγά, τους την πέφτουν, μολύνονται, ξεπαστρεύονται και ούτω καθεξής – και ναι, τρομάζουμε, και ναι, αγωνιούμε, αλλά η αίσθηση του ξαναζεσταμένου φαγητού είναι αυτή που στο τέλος κυριαρχεί.

Το μόνο που απομένει είναι η υπόσχεση ενός σίκουελ. Οχι όμως και η υπόσχεση μιας καλύτερης ταινίας. Κοινώς, κρίμα. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγαίνοντας από την αίθουσα άκουσα πως ο Ρίντλεϊ Σκοτ ετοιμάζει τώρα και ένα πρίκουελ του «Blade Runner». Τι έγινε, έφτασε και στο Λος Αντζελες η κρίση; Βαθμοί: 5