Ερωτικά πάθη από Αγγλία και Γαλλία

Να το πω εξαρχής: κρίμα που «πετιέται» έτσι αυτή εδώ η τελευταία ταινία του Τέρενς Ντέιβις η οποία θεωρώ πως άξιζε μια καλύτερη τύχη.

Ούτε ο δημιουργός της είναι τυχαίος ούτε η ίδια η ταινία στερείται χάρη και δραματουργική ένταση. Στο μεταπολεμικό Λονδίνο, γυναίκα παντρεμένη με δικαστή αφήνει την οικογενειακή εστία για να ζήσει τον έρωτα στην αγκαλιά ενός πιλότου – ένα πάθος που σε μια κοινωνία κλειστή λειτουργεί καταλυτικά καθώς ουσιαστικά την ενώνει μέσω της πρόφασης του κοινού εχθρού.

Μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του θεατρικού τού Τέρενς Ράτιγκαν, μοιάζει με χάδι θλιμμένο: κάθε χειρονομία, κάθε εξομολόγηση δίνονται με μια καλλιέπεια που μοιάζει να ισορροπεί σ’ έναν βουβό σπαραγμό. Και η Ρέιτσελ Βάις κουβαλά αυτή την ανομολόγητη ένταση με την πρέπουσα ακτινοβολία μιας μεγάλης ερμηνεύτριας. Βαθμοί: 6

Τίτλος που με τη μία θέτει προς κρίση ένα αυθαίρετο θεώρημα. Που αποτελεί, πρώτα απ’ όλα, τον τίτλο του βιβλίου στο οποίο βασίστηκε το φιλμ. Βιβλίο του Φρεντερίκ Μπεγκμπεντέ που έσκισε στη Γαλλία και τώρα παρουσιάζεται με τη μορφή ταινίας.

Να σας πω την αλήθεια, πέρασα υπέροχα με το φιλμ: παραπέμπει άμεσα στο σινεμά του Φρανσουά Τριφό, το οποίο όμως και προσφέρει σε αρκετά πιο φωτογενή συσκευασία (τεχνικά, το φιλμ είναι εξαιρετικά φιλικό στα μάτια), με πρωταγωνιστή εδώ έναν λόγιο αλλά και ανασφαλή συγγραφέα που από τη μια εκδίδει το πόνημά του για την προσωρινή (τριετής) φύση του έρωτα και από την άλλη έχει να αντιμετωπίσει τόσο τη γλυκιά Αλίς (που ποντάρει σε κάτι πιο μακροχρόνιο) όσο και την απόγνωσή του, ντυμένη με μια φινετσάτη, χιουμοριστική ελαφράδα που όμως δεν την καθιστά λιγότερο σοβαρή (ως γνωστόν, το χιούμορ είναι εξαιρετικά σοβαρή υπόθεση). Με τον Γκασπάρ Προυστ εξαιρετικό, παιχνιδιάρικες σινεφιλικές αναφορές, μπόλικο Μισέλ Λενγκράν στο σάουντρακ και έναν ρυθμό που λειτουργεί μέχρι τέλους. Βαθμοί: 6