[Δρόμοι] Δεν…

Δεν…

… είχαν κανένα σχέδιο παρά μόνο αναμνήσεις. Υστερα από μερικά λεπτά αμηχανίας και αναποφασιστικότητας, οι νεαροί άνδρες άρχισαν να περπατούν προς ένα λιτό τάφο για να αποτίσουν φόρο τιμής. Ενα τριαντάφυλλο, κάποια μασημένα λόγια και μερικά δάκρυα ήταν τα όσα άφησαν στον Υποδεκανέα Νικαλάους Ν. Αντριτς. Γεννήθηκε 12 Αυγούστου 1983 στο Οστιν – έγραφε πάνω στο μνήμα. Πέθανε 27 Αυγούστου 2004 στο Ιράκ. Ενας ένστολος πεζοναύτης σήκωσε το ξίφος του στο ύψος της μύτης του και μουρμούρισε κάτι που έμοιαζε με προσευχή, ενώ στη συνέχεια καθώς όλοι ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν, ένας άλλος πεζοναύτης έχυσε στο γρασίδι την τελευταία γουλιά μπίρας που του είχε απομείνει και άφησε το κουτάκι της ανάμεσα στα λουλούδια.

Κάθε…

… τελετουργικό έχει κάποια αρχή. Για τους άνδρες του Δεύτερου Τάγματος του Τέταρτου Συντάγματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ που πολέμησαν στο Ραμάντι του Ιράκ, το συγκεκριμένο τελετουργικό άρχισε πριν από τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια ενός Σαββατοκύριακου της Ημέρας της Μνήμης (Memorial Date) όταν αποφάσισαν να επισκεφθούν έναν σύντροφό τους σε ένα νεκροταφείο κοντά στο Χιούστον. Από τότε οι πεζοναύτες του συγκεκριμένου Τάγματος, οι περισσότεροι κάτω των τριάντα ετών, συγκεντρώνονται κάθε χρόνο σε διάφορα σημεία των ΗΠΑ όπως το Νάσβιλ ή η Ιντιανάπολις για να περάσουν μερικές ημέρες μαζί, συνήθως σε κάποιο νεκροταφείο. «Αποφασίσαμε πως πρόκειται για κάτι που οφείλουμε να κάνουμε για όλους», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Καντού, ένας από τους διοργανωτές της Ημέρας της Μνήμης.

Ανδρες…

… στα πεδία της μάχης έχασαν και άλλες μονάδες του Αμερικανικού Στρατού, αλλά το Τάγμα 2-4 θεωρείται ευρέως ως εκείνο που είχε τις περισσότερες απώλειες – 34 νεκρούς και περισσότερους από 255 τραυματίες – από οποιαδήποτε άλλη μονάδα κατά τη διάρκεια μιας εξάμηνης παραμονής στο Ιράκ ή στο Αφγανιστάν. Σύμφωνα με τον Γκέιμπ Χέντερσον, τα μέλη του Τάγματος 2-4 έφτασαν στο Ιράκ πιστεύοντας πως ο σκοπός της αποστολής τους μάλλον ήταν «να κατακτήσουν τις καρδιές και το πνεύμα των ανθρώπων» παρά να πολεμήσουν. «Νομίζαμε πως θα ανταλλάσσουμε χειραψίες και θα μοιράζουμε αγαθά στον κόσμο, αλλά καταλήξαμε να συμμετέχουμε καθημερινά σε ένοπλες μάχες»

Παρότι…

… οι δραστηριότητες των βετεράνων πεζοναυτών κατά τη διάρκεια των Σαββατοκύριακων της Ημέρας της Μνήμης δεν είναι προγραμματισμένες, τα μέλη του Τάγματος 2-4 έχουν αρχίσει να καθιερώνουν μερικές δικές τους τελετουργίες. Πριν επισκεφθούν κάποιο σύντροφό τους υπογράφουν όλοι πάνω σε μια πειρατική σημαία, το ανεπίσημο λάβαρό τους, την οποία στη συνέχεια αφήνουν στον τάφο του. Στην περίπτωση του Υποδεκανέα Νικαλάους Ν. Αντριτς, έφτιαξαν και ένα μνημείο «μέθης» προς τιμήν του: μια πλαστική καρέκλα πάνω στην οποία υπήρχε μια μπλούζα με μια φωτογραφία του νεκρού και άδεια μπουκάλια βότκας και ουίσκι. Για τον πρώην δεκανέα Ρούμπεκ, αυτό ήταν το πρώτο Σαββατοκύριακο της Ημέρας της Μνήμης. Αφότου τραυματίστηκε σοβαρά στο Ραμάντι, άφησε το Σώμα Πεζοναυτών και έκτοτε είναι μαθητευόμενος ηλεκτρολόγος. «Οι αναμνήσεις με πονούν, αλλά αυτές οι συγκεντρώσεις με βοηθούν», δήλωσε.