Δάσκαλος και πατέρας

Ο Σωτήρης Νίνης και ο Γιάννης Φετφατζίδης ήταν πιο μεγάλοι. Είχαν τελειώσει τη Β’ Δημοτικού…

Οπως και να ‘χει πάντως και οι τέσσερις ήταν πολύ μικροί για να μπορούν να σκεφθούν την επιτυχία εκείνης της ομάδας και να δημιουργήσουν ινδάλματα στα οποία θα ήθελαν να μοιάσουν.

Στο Ευρωπαϊκό του 1998, η Εθνική Ελπίδων ηττήθηκε στον τελικό (έγινε στο Βουκουρέστι) από την Ισπανία με 1-0. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, ο Νίκος Λυμπερόπουλος συμμετέχει σε μια άλλη τελική φάση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος, αυτή τη φορά με την Εθνική Ανδρών και αυτό ίσως να είναι το κύκνειο άσμα στην καριέρα του. Μαζί με τον Λύμπε θα βρεθούν και τα πιτσιρίκια (του ’98) που έγιναν πλέον άνδρες.

Στα 37 του χρόνια (γεννήθηκε στις 4/8/1975) ο Νίκος Λυμπερόπουλος είναι μαζί με τον Κώστα Χαλκιά (γεννημένος στις 30/5/1974) οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ποδοσφαιριστές στην αποστολή της εθνικής ομάδας για το Euro σε Πολωνία και Ουκρανία. Συγχρόνως, είναι από τους πιο άτυχους έλληνες διεθνείς, αφού στην πολύχρονη καριέρα του το μόνο τρόπαιο που κατάφερε να κερδίσει ήταν το Κύπελλο με την ΑΕΚ (2011).

Το 2004 δεν ήταν στην αποστολή του Euro, έδωσε το «παρών» στο επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στα γήπεδα της Ελβετίας και της Αυστρίας τέσσερα χρόνια αργότερα, ενώ ακολούθησε η σύγκρουση με τον Ρεχάγκελ και η απόφασή του να σταματήσει από την εθνική ομάδα.

Οταν το τιμόνι του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος το πήρε ο Φερνάντο Σάντος, χρειάστηκε μια ολιγόλεπτη συζήτηση με τον καλαματιανό φορ προκειμένου να μεταπεισθεί και να επανακάμψει στην εθνική ομάδα. Ο Πορτογάλος γνώριζε καλά τον χαρακτήρα του Λύμπε. Ηξερε ότι είναι φιλότιμος, προσφέρει και την τελευταία ικμάδα των δυνάμεών του όταν καλείται να μπει στο τερέν και πως είναι παίκτης που δεν δημιουργεί προβλήματα είτε αγωνίζεται είτε όχι (κάτι σπάνιο για παίκτες ανάλογου βεληνεκούς με αυτό του Λυμπερόπουλου). Το μόνο που απαιτεί ο άσος της ΑΕΚ είναι να τον σέβονται πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως ποδοσφαιριστή.

Ο Νίκος Λυμπερόπουλος αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για κάθε νέο παίκτη. Στην πολυετή καριέρα του ποτέ δεν προκάλεσε, ποτέ δεν έγινε αρνητικό πρωτοσέλιδο στις εφημερίδες, στις ομάδες που αγωνίστηκε προσέφερε ό,τι περισσότερο μπορούσε. Αν και στην ΑΕΚ βρέθηκε έπειτα από μια πετυχημένη καριέρα στον Παναθηναϊκό, εντούτοις οι οπαδοί της κιτρινόμαυρης ομάδας τον λάτρεψαν και τον έκαναν σημαία τους.

Οι νέοι παίκτες της εθνικής ομάδας έχουν πολλά να διδαχθούν από την παρουσία του Λύμπε ανάμεσά τους. Τι;

Την υπομονή. Κάτι που διακρίνει τον Νικόλα, ο οποίος ποτέ δεν εκβίασε καταστάσεις.

Την εργατικότητα.

Το πείσμα.

Το αδιαμφισβήτητο πάθος για προσφορά.

Το να βάζεις το εμείς, πάνω από το εγώ. Την επιτυχία της ομάδας πάνω από την προσωπική σου προβολή και καταξίωση.

Με τα φώτα της δημοσιότητας να έχουν στραφεί πάνω τους, είναι φυσιολογικό κάποιοι νέοι ποδοσφαιριστές να δυσκολεύονται να διαχειριστούν όλη αυτή την επιτυχία. Οταν όμως στρέφουν το βλέμμα στον πάγκο της Εθνικής και βλέπουν το 37χρονο Λύμπε» να αγωνιά σαν να βρίσκεται στο τερέν, να περιμένει ένα νεύμα του Σάντος για να μπει στον αγωνιστικό χώρο και να δώσει τον καλύτερό του εαυτό, είναι φυσικό και επόμενο να μάθουν να λειτουργούν για το καλό του συνόλου.

Ο Φετφατζίδης, ο Νίνης, ο Κυριάκος Παπαδόπουλος, ο Φορτούνης, είναι παιδιά τα οποία με τη μέχρι τώρα πορεία τους έχουν δείξει ότι πατούν στο έδαφος και τα μυαλά τους δεν έχουν πάρει αέρα. Αποτελούν το νέο αίμα στην εθνική ομάδα και τα διαπιστευτήρια του ελληνικού ποδοσφαίρου για ένα καλύτερο μέλλον του αθλήματος. Και η αλήθεια είναι ότι όταν αυτοί οι νεαροί παίκτες συναναστρέφονται με ποδοσφαιριστές της αξίας, του ήθους, της προσφοράς του Νίκου Λυμπερόπουλου, θα αποκτήσουν τα βιώματα εκείνα που θα τους κάνουν ακόμη καλύτερους, τόσο εντός, όσο και εκτός γηπέδων.