[Προβολείς] Ο Αστερίξ στη χώρα των Ελβετών

Είχα πει να μην ξαναασχοληθώ, έλα όμως που δεν με αφήνει η πείραξη. Βλέπω εδώ ένα ολόκληρο ευχαριστήριο γράμμα προς τον Γκίντερ Γκρας με το εθνόσημο και την υπογραφή της υπηρεσιακής υπουργού Παιδείας. Γιατί δεν του έστελνε συνημμένως και το τέταρτο θέμα της Φυσικής; Εν τοιαύτη περιπτώσει, τι θα έπρεπε να κάνουμε και για τον Λόρδο Μπάιρον; Κοντά είκοσι χρόνια έμενα στην μείζονα περιοχή Βύρωνα αλλά ούτε στιγμή δεν αισθάνθηκα ότι τιμώ τον μεγάλο ποιητή ιδίως όταν το απορριμματοφόρο του δήμου με αγκομαχητά και γκαζιές θεσπέσιες πλαγιοκοπούσε ώρα μεσάνυχτα τα δεντράκια πεζοδρομίου και τα νεύρα μου.

Κανονικά θα έπρεπε να έχω νοικιάσει κάπου στην οδό Σατωβριάνδου του φιλέλληνος, προτού να γίνει φιλέτο σατομπριάν στη σχάρα της αθηναϊκής ερημοποίησης, αλλά δεν είμαι και τόσο των μετακινήσεων. Ετσι μετακόμισα λίγα τετράγωνα βορειότερα γιατί με βόλευε αφάνταστα το λεωφορείο Μοναστηράκι – Νέα Ελβετία. Πού να το φανταστώ ότι και εδώ θα συγκατοικούσα με αγωνιστές του Μεσολογγίου; Στους δεκαπέντε συνολικά τους ανεβάζει η ελληνική και ελβετική ιστοριογραφία, με πρώτους και καλύτερους τον ιατρό Μάγιερ και τον τραπεζίτη Εϋνάρδο. Αναγκαστικά θα πάρω τον δεύτερο. Οχι γιατί χαίρω άκρας υγείας, αλλά άπαξ και φορολογηθούν οι εκεί ελληνικές καταθέσεις δεν υπάρχει καλύτερη κρυψώνα από τη βουτιά σε ελβετικό φοντί. Καφτό, λιπαρό κι ας μαστιχώνει.