λήμματα

αδιόριστοι. Κοινωνικό στρώμα με δυναμική παρουσία την εποχή της μεταπολιτευτικής ουτοπίας, η οποία στηρίχτηκε, ως γνωστόν, στο δίπολο διορισμός (στο Δημόσιο) – σύνταξη (από το Δημόσιο). Το αντιλαμβάνεστε: εκεί όπου οι διορισμένοι αποτελούν καθεστώς οι αδιόριστοι συνιστούν αντιπολίτευση. Τα τελευταία δύο χρόνια δεν ακούγονται σχεδόν καθόλου. Τι συμβαίνει; Εξαφανίστηκαν από τον τόπο μας οι αδιόριστοι; Οχι βέβαια. Απλώς τους επισκίασαν οι ήδη διορισμένοι που εμφανίστηκαν ξαφνικά εκτεθειμένοι στον κίνδυνο της απόλυσης. Ο κανόνας των βάρβαρων τροϊκανών «πέντε (διάβαζε: δέκα) αποχωρήσεις, μία πρόσληψη» τους έσπρωξε στο περιθώριο. Μεταξύ απειλουμένων του δημόσιου και απολυμένων του ιδιωτικού τομέα, ανέργων και δραπετών της ελληνικής πατρίδας, οι αδιόριστοι βρέθηκαν μοιραία σε τρίτο ή τέταρτο πλάνο. Υπομονή. Μόλις περάσει η ύφεση και επιστρέψει η ανάπτυξη (βλ. λήμμα), θα επανέλθουν δριμύτεροι. Αρκεί να μην έχει καμφθεί ώς τότε το επαναστατικό τους σφρίγος.

ανάπτυξη. Ετσι λέγονται κατ’ ευφημισμόν στην πελατειακή ελληνική οι διορισμοί, οι οποίοι οδηγούν, με τη σειρά τους, σε μισθούς, συντάξεις και επιδόματα. Εννοείται ότι ο διορισμός ενέχει το μειονέκτημα ότι πρέπει να αφορά σε ζώσα ύπαρξη, σε άνθρωπο με σάρκα και οστά. Πλην όμως η δυναμική του όλου πράγματος επιτρέπει την αυτονόμηση των παραγώγων (μισθών, συντάξεων κ.λπ.) και την εκτροπή τους προς διάφορες κατευθύνσεις. Υπό αυτήν την έννοια καθίσταται δυνατή η μισθοδότηση φαντασμάτων και η συνταξιοδότηση νεκρών. Οθεν προκύπτει η διαλεκτική σχέση μεταξύ της πολιτικής των αθρόων διορισμών με την οικονομία των αθρόων δανεικών. Κοινός παρονομαστής: αποτάσσονται αμφότερες την πραγματικότητα (και την αντίστοιχη οικονομία), λειτουργούν σαν εξορκισμός. Αυτά, εννοείται, σε περιόδους παχιών (και όχι παχέων, όπως τις θέλουν κάποιοι τελευταίως) αγελάδων.

αράχνιασμα. Σύνδρομο που συνδέεται με τον δεύτερο πυλώνα (πλην των διορισμών) της ελληνικής αναπτυξιακής ιδεολογίας και πρακτικής, τον εργολαβισμό. Συνίσταται στην κατασκευή κελυφών υψηλού κόστους για χρήση μικρής ή μηδενικής διάρκειας. Τα κελύφη αυτά, αθλητικού ή πολιτιστικού ενδιαφέροντος ως επί το πλείστον, αποδεικνύονται στην πράξη φωλιές του κούκου, προορισμένες να αραχνιάσουν, εξού και η ονομασία του συνδρόμου. Γενικώς, οι δύο αυτοί πυλώνες (διορισμοί – εργολαβισμός) στήριξαν την εθνική μας οικονομία μεταπολεμικά, της επέτρεψαν να ανθήσει, να γίνει πανίσχυρη και να μπει με το σπαθί της στη ζώνη του ευρώ, από την οποία, σύμφωνα με ορισμένους, έξοδος δεν νοείται πλην αυτής του Μεσολογγίου. Στην ουσία αντιστοιχούν σε ισάριθμα εσωτερικά «σχέδια Μάρσαλ» (αφού προήλθαν από ξένα λεφτά, δανεικά, κοινοτικά και άλλα), ένα για τους παρακατιανούς κι ένα για τους «από πάνω». Σήμερα, που τα λεφτά απουσιάζουν (τα μεν ξένα δεν έρχονται, τα δε δικά μας, εφόσον υπάρχουν, έχουν φύγει στο εξωτερικό κι έχουν γίνει κι αυτά σαν ξένα), η κρίση μάς δείχνει το απαίσιο πρόσωπό της. Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά δεν προλάβαμε να πατάξουμε τη φοροδιαφυγή και το ‘χαμε μάλιστα καμάρι ότι διαθέταμε παραοικονομία ύψους 40-50%! Και τώρα έχεις τον κάθε αγροίκο να σου λέει ότι οι χάρτες κάνουν λάθος εντάσσοντας αυτήν τη σκωληκοειδή απόφυση της βαλκανικής χερσονήσου στην Ευρώπη και όχι στη Λατινική Αμερική. Ακούς εκεί, λάθος στην ήπειρο οι χάρτες!

αυτοαπασχολούμενοι. Δύναμη που ενδημεί εν υπνώσει (ως προς το επαναστατικό της βεληνεκές) στην ελληνική κοινωνία. Αφυπνιζόμενη θα αποτελέσει τη βασική κλωστή με την οποία θα υφανθεί ο φερετζές (βλ. λήμμα) της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας.

δωματιούχοι. ΄Η «ρουμσλετάδες» (εκ του rooms-to-let). Δεξαμενή από την οποία προβλέπεται να αντλήσει δυνάμεις η νέα ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Συντελεί σ’ αυτό η προδιαγραφόμενη μεγάλη κρίση στον τομέα του τουρισμού, δηλαδή της μόνης βαριάς βιομηχανίας μας, της οποίας βασική συνιστώσα είναι οι ραγδαίως προλεταριοποιούμενοι δωματιούχοι.

φερετζές. Λέγεται κατ’ ευφημισμόν και σοσιαλδημοκρατία όταν συνδέεται με τη Μαριωρή που λέγεται Ελλάδα.

ψησταριά. Χώρος εστίασης συμβολικός της χώρας. Ειδικεύεται στην παρασκευή και διάθεση των λεγόμενων εδεσμάτων «της ώρας», όπως: «σοσιαλισμός στα δεκαοκτώ (εννοείται: λεπτά της ώρας)», «φιλελευθερισμός στη σούβλα», «λαϊκή εξουσία με κοινωνική δικαιοσύνη στα κάρβουνα, με ρίγανη και δυόσμο», «ευρούλια και δραχμούλες κοκορέτσι», «αντιεξουσιαστικό κεμπάπ με αμπελόφυλλα», «μιξτ γκριλ με Μνημόνιο, Αντιμνημόνιο, ΑΟΖ, Κυριαρχία, Ευρώ, Δραχμή και Ρούβλι». Εννοείται ότι κάνει δουλειές με φούντες ιδιαίτερα στις προεκλογικές περιόδους, προσαρμόζοντας το μενού του αναλόγως της συγκυρίας, και ότι υπάγεται στον υψηλότερο ΦΠΑ, που στην προκειμένη περίπτωση σημαίνει: Φόρος Προστιθέμενης Απαξίας.