[Ιστορίες Συνομωσίας] Παπουτσοθήκη λακαριστή

Χαζεύω τις λίστες με την οικοσκευή της Βίκυς Σταμάτη και δεν βρίσκω τίποτε απολύτως να της σουφρώσω. Τα κρόσσια μού γυρίζουν τ’ άντερα και τα τραπεζάκια στο χολ με ρίχνουν σε βαθιά μελαγχολία. Για τη λακαρισμένη παπουτσοθήκη στο υπόγειο δεν έχω άποψη, αρκεί να μην τη βλέπω. Εκείνο που επίσης δεν βλέπω στα δούναι αυτού του οίκου είναι να έχει σπαταληθεί έστω μισό σεντ για βιβλιοθήκη. Δεν είναι η πρώτη φορά που φρικάρω μπαίνοντας σε ξένο σπίτι και αυτό μην το εκλάβετε σαν κουτσομπολιό. Στην πραγματικότητα είναι κλάμα. Κλάμα γοερό και αυθόρμητο για τις ζωές των άλλων που πιέζουν αφόρητα τη δική μου. Πόσα να πεις και πόσα να κάνεις πάνω σ’ έναν καναπέ τριάντα πέντε χιλιάδων ευρώ; Εγω λέω απολύτως τίποτα, ιδίως όταν δεν έχεις την άνεση, μετά τη δουλειά, να ριχτείς πάνω του με τα παπούτσια και να τραβήξεις την κουβερτούλα σου ίσα με τον λαιμό.

Παραμερίζω τα λιλιά και κρόσσια και ψάχνω για ίχνη ζωής στα εσώτερα. Υπάρχει ψυχή ζώσα μέσα στα ελληνικά σπίτια; Παίζει τίποτα; Ακούγεται τίποτα; Διαμείβεται τίποτα εκεί πέρα μέσα ή πόρτα ανοίγει – πόρτα κλείνει με βαρύ αναστεναγμό; Με τόσα στεγαστικά που φορτώσαμε στην πλάτη μας, θα περίμενε κανείς να είχαμε λύσει και τον διαχωρισμό του ιδιωτικού από το δημόσιο ακόμη και στα τετραγωνικά μιας γκαρσονιέρας. Μέχρι πού σούρνω εγώ την παντόφλα μου και μέχρι πού εσύ τη δική σου; Ποιος είναι ο κατάλληλος χρόνος και ο τόπος για συναθροίσεις με δίσκους και ποτήρια στο πάτωμα και ποιος θα είναι ο βαρυποινίτης της ημέρας που θα πλύνει τα πιάτα και θα κατεβάσει το σκυλί προς νερού του; Εγώ σπίτι μου σκυλί δεν έχω. Εχω όμως ένα μέσα μου. Να με αλυχτά όταν αργώ και να ξύνει με τα νυχάκια του την πόρτα όταν με βαριέται.