[Προβολείς] Nα πω κι εγώ ένα ποίημα;

Οσο άτεχνο κι αν φάνηκε σε πολλούς, άλλοι τόσοι άρπαξαν την ευκαιρία να αναπτερώσουν κάπως το πεσμένο εθνικό τους φρόνημα. Δεν είναι λίγο πράγμα να σε ταυτίζουν με τον Σωκράτη που επιστρέφει το κώνειο στους Ευρωπαίους. Αλήθεια, γιατί ο Πλάτων απέδιδε την ποινή στην ετυμηγορία της Ηλιαίας; Γι’ αυτό μην πυροβολείτε τον Γκίντερ Γκρας. Τουλάχιστον όχι όσοι κατά το παρελθόν επωφελήθηκαν από τις μικρές αδυναμίες του Γιάννη Ρίτσου. Ακου Γκίντερ να μαθαίνεις για «τα παιδιά της ΚΝΕ που λένε στη ζωή το μέγα ΝΑΙ / με τρακτέρ, αγάλματα, σημαίες, ποιήματα. / Εσείς οι ωραίοι που όλοι μαζί υπογράφετε μ’ ένα ρωμέικο παγκόσμιο σφυροδρέπανο». Γιατί όχι;

Ο ποιητής του «Οταν έρχεται ο ξένος» είχε κι αυτός το δικαίωμα να έρχεται πού και πού στο κέφι και να σκορπάει απλόχερα το βιος του σε παραγγελιές κι αφιερώσεις. Το ίδιο περίπου έκανε για χάρη μας και ο Βίκτωρ Ουγκώ όταν έξι χρόνια μετά τη Σφαγή της Χίου έγραφε συγκινημένος «Το παιδί», γαλλιστί «L’enfant». Αλήθεια, γιατί ο Κωστής Παλαμάς το μετέφρασε ως «Το ελληνόπουλο»;

Ψάχνω ανάμεσα στους φίλους μου έναν φιλόλογο της προκοπής να μου λύσει την απορία και πέφτω απάνω όλο σε μάστερ πολιτικής, οικονομίας και θεωρίας του σινεμά. Μέχρι να αλλάξω παρέες και να αποκτήσει επιτέλους η ζωή μου νόημα, θα διαβάζω την ποίηση σαν ξένη γλώσσα.