[Προβολείς] Αποσπάσματα από έρωτες

Δεν βλέπω τίποτα το παράξενο στη συμπεριφορά του Τσοχατζόπουλου. Προϊούσης της ηλικίας, όλοι σημειώνουμε τις δουλειές μας σε τεφτέρια.

Να, εγώ για παράδειγμα. Αν με ταρακουνήσεις, θα πέσουν από πάνω μου βουνό τα χαρτάκια. Υποχρεώσεις και ραντεβού, ονόματα που ούτε κι εγώ δεν θυμάμαι ποιοι είναι και αριθμοί τηλεφώνων που αμφιβάλλω αν αντιστοιχούν σε πραγματικά πρόσωπα. Κρατάω ευλαβικά όλα τα post it και κάθε Σαββατοκύριακο τα ταξινομώ σε υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως γιατί στο ενδιάμεσο ποιος ζει και ποιος πεθαίνει.

Σαν τον Ζαμπέτα, τότε που έγραφε τα αποσπάσματα από έρωτες «σελίδα 96 εκατομμύρια τετρακόσια εβδομήντα τρία οχτακόσια είκοσι έξι, κάθετος, παύλα και κάτι ψιλά». Προσωπικά δεν μπορώ να κάνω ρούπι χωρίς το μπλοκάκι μου με τις τρεις χιλιάδες αποσπώμενα φύλλα. Κάθε βράδυ, λίγο πριν από την οριστική μου κατάκλιση, σημειώνω την κάθε δουλειά με πολλά SOS και βελάκια στο πλάι. Να πληρώσω τα κοινόχρηστα, να τηλεφωνήσω στη μάνα μου, να κλείσω το θερμοσίφωνο, να μπω στα μέιλ μου, να βγω από τα μέιλ μου, να καλέσω τον υδραυλικό και τον απεντομωτή. Το μόνο που δεν κάνω είναι να προβάρω γραπτώς τις ατάκες μου όπως ο Ακης. «Θέλω να σου επιστήσω την προσοχή στο μπεκ, αριστερά όπως κοιτάς το ρυγχόσπερμα. Τα μυρμήγκια δεν ελέγχονται πια. Κι εγώ όμως έχω μάθει ότι καθάρισες με τον ίδιο τον ΓΑΠ». Λέει; Δεν λέει…