[Αποψη] Περιμένοντας το ευρωομόλογο

Αν δεν υπήρχε καμιά ελπίδα να υιοθετηθεί στο ορατό μέλλον το ευρωομόλογο, δεν θα ακούγονταν τόσο πολλές φωνές υπέρ του από πρόσωπα μεγάλη επιρροής.

Δεν είναι μόνο ο Φρανσουά Ολάντ που το υποστήριξε δυναμικά. Είναι και ο ΟΟΣΑ που επισήμανε χθες, στο πλαίσιο της ανοιξιάτικης έκθεσής του, ότι το ευρωομόλογο χρειάζεται για να σπάσει ο φαύλος κύκλος υπερχρέωσης, λιτότητας και ύφεσης στην Ευρώπη. Είναι ακόμη η Κριστίν Λαγκάρντ του ΔΝΤ που μίλησε για την ανάγκη επιμερισμού των δημοσιονομικών ευθυνών στην ευρωζώνη. Και είναι, βεβαίως, η Κομισιόν που ως όργανο της Ευρωπαϊκής Ενωσης έχει φυσικό συμφέρον να προωθούνται οι ενοποιητικοί θεσμοί.

Για τη Γερμανία, βεβαίως, δεν θα είναι εύκολο να καταπιεί την πρόταση, καθώς η οικονομία της είναι αυτή που κυρίως θα επιβαρυνθεί από μια τέτοια επίδειξη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Ωστόσο, υπάρχουν τρόποι να ξεπεραστούν σταδιακά οι γερμανικές αντιρρήσεις. Στις Βρυξέλλες μιλούν τώρα, για παράδειγμα, για ευρωομόλογα που θα χρηματοδοτούν μόνο «αναπτυξιακά ελλείμματα», δηλαδή δημόσιες επενδύσεις ή και άλλες δαπάνες που υποστηρίζουν την ανάπτυξη και δεν μεταφράζονται σε σπατάλη ή σε πληρωμή μισθών και συντάξεων. Ισως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να αποτελέσει ένα πρώτο βήμα.

Συν τω χρόνω, άλλωστε, ίσως πεισθεί και η Γερμανία ότι η κατάρρευση της ευρωπαϊκής οικονομίας θα της κοστίσει περισσότερο από ό,τι η αύξηση του κόστους δανεισμού της κατά μία μονάδα και, άρα, αξίζει να προσχωρήσει κι αυτή στην ιδέα του ευρωομολόγου.

Μέχρι τότε, η Ελλάδα πρέπει να φροντίσει για δύο πράγματα:

Πρώτον, να αξιοποιήσει τα κονδύλια που έχει στη διάθεσή της για την ανάπτυξη, μέσω των Διαρθρωτικών Ταμείων και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων.

Δεύτερον, να παραμείνει μέλος της ευρωζώνης για να έχουν νόημα και να μπορούν να γίνουν όλα τα προαναφερόμενα.