[Προβολείς] Δούρειος γάιδαρος

Οσες επιμειξίες κι αν δεχτήκαμε, η καθαρότητα της ελληνικής φυλής δεν σηκώνει αμφισβήτηση. Είμαστε απευθείας απόγονοί τους, φυσικοί κληρονόμοι του ψυχισμού τους. Ορίστε, δοκιμάστε το κι από μόνοι σας χρησιμοποιώντας ένα απλό, απλούστατο αντιδραστήριο: τους μύθους. Πήγα να δω το πείραμα κι αντί για τον Εφηβο των Αντικυθήρων πετάχτηκε μπροστά μου ο Φρανκενστάιν τζούνιορ. Ο εξοστρακισμός των Αρίστων είναι το λιγότερο. Ακόμη κι αυτή η αριστοτέλεια τραγωδία έχει σαν υπόθεση εργασίας την ύβρη, τον ανόθευτο φθόνο για ό,τι ξεπερνάει τις δυνατότητες των ηρώων. Τράτζικ το λένε σήμερα, κατά βάθος όμως είναι τραγικό. Τραγικό να γίνεται σύμβολο εθνικό και πανανθρώπινο ένα μωρό-κουτσαβάκι που πνίγει φίδια μέσα στην κούνια του, ένας βασιλιάς-αστόχαστος που αντί να βάλει κάτω το μυαλό του σηκώνει τη σπάθα του. Μακάρι να είχαμε και σήμερα κάτι τόσο ντούρο να λύσουμε τους γόρδιους δεσμούς μας. Δυστυχώς δεν μας έμεινε ούτε βρασμένο μακαρόνι, ούτε καν η χιλιοτραγουδισμένη οδύσσεια μπαμπεσιά που έκανε τη δουλειά μ’ ένα ξύλινο κουτσούνι αντί για το πεδίο των μαχών και των διαπραγματεύσεων.

Και το μέτρο; Το περίφημο αρχαιοελληνικό μέτρο; Αυτό που ισοφάριζε τη χασούρα και εξισορροπούσε την εμπάθεια; Μετά κι απ’ αυτό το τελευταίο του Τσίπρα προς τον Ολάντ, αναρωτιέμαι μήπως τελικά είχε δίκιο εκείνος ο Μινώταυρος.