«Ερχεται μια βρώμικη προεκλογική περίοδος»

^«Η Αμερική δεν είναι χώρα. Είναι μπίζνα. Και θέλω τα λεφτά μου». Η ατάκα βγαίνει από τα χείλη του Μπραντ Πιτ (σε ρόλο επαγγελματία δολοφόνου) και αποτελεί και την πλέον χαρακτηριστική της ταινίας «Killing them softly», ένα σκοτεινό νουάρ, με αρκετή βία και ακόμα περισσότερη διάθεση για «πολιτική ανάγνωση»: η ταινία είναι γεμάτη με προεκλογικά αποσπάσματα του Μπαράκ Ομπάμα ενώ οι ηθοποιοί ενίοτε κάνουν αναφορές στον πρόεδρο Τζέφερσον και στη νεότερη αμερικανική ιστορία.

Αξίζει τον κόπο; Και ναι και όχι: δεν βαριέσαι ποτέ, το καστ αποδίδει τα μέγιστα και ο ρυθμός δεν χαλαρώνει – ενενήντα λεπτά είναι αυτά άλλωστε. Από την άλλη, Μπραντ Πιτ και Αντριου Ντόμινικ (ο σκηνοθέτης) συνεργάστηκαν και παλαιότερα στην αριστουργηματική «Δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς», οπότε περίμενες κάτι καλύτερο.

O ίδιος ο Πιτ πάντως «μάζεψε» κάπως τους αντιαμερικανικούς τόνους της ταινίας στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε, δηλώνοντας: «Εγώ ακόμα πιστεύω στην Αμερική ή αν προτιμάτε στην ιδέα της, μη με μπερδεύετε με τον χαρακτήρα που υποδύομαι. Εγώ δεν είμαι τόσο κυνικός. Θα μου ήταν πιο δύσκολο να παίξω έναν ρατσιστή».

Και εξήγησε τις προθέσεις της ταινίας: «Η έμπνευσή μας δεν ήταν η κυβέρνηση Ομπάμα αλλά το σκάνδαλο στα τραπεζικά δάνεια για τα ακίνητα, ένα σκάνδαλο που ακόμα δεν έχει διαλευκανθεί – οι καταχραστές συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Η ταινία μιλάει για τον τοξικό διχασμό της Αμερικής. Δεν έχω καμία διάθεση να μπω στη βρώμικη κόντρα των κομμάτων. Φέτος πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για μια πολύ βρώμικη προεκλογική περίοδο. Και δεν θα ήθελα με τίποτα να χρησιμοποιηθεί αυτή η ταινία εναντίον των Δημοκρατικών».

Το βράδυ στο κόκκινο χαλί ακολούθησε ο γνωστός πανζουρλισμός, ευτυχώς όμως χωρίς βροχές και συννεφιές. Αλλά και χωρίς Αντζελίνα Ζολί!

Την ίδια ώρα, ένας δημιουργός από τα παλιά, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι παρουσίαζε το «Εγώ κι εσύ», μια ερωτική, νεανική ιστορία από αυτές που σε γλυκαίνουν και σε ταράζουν χωρίς ταυτόχρονα να αλλάζουν και τη ροή της κινηματογραφικής ιστορίας, άλλωστε δεν ήταν αυτό και το ζητούμενο.

Βασισμένος στο μπεστ σέλερ του Νικολό Αμανίτι, ο ιταλός σκηνοθέτης προσέφερε ένα ευχάριστο διάλειμμα ανάμεσα στις βίαιες εκρήξεις και τις στενόχωρες καταλήξεις των περισσότερων φιλμ εδώ.

Σημειώστε πως πάει καιρός που ο Μπερνάρντο βρίσκεται καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα: «Οταν η ακινησία έγινε η καθημερινότητά μου, σκεφτόμουν ότι οι μέρες μου ως σκηνοθέτη είχαν τελειώσει. Μου πήρε αρκετό καιρό μέχρι να συνειδητοποιήσω πως θα μπορούσα να κάνω ταινίες και καθιστός αντί για όρθιος. Εχοντας ολοκληρώσει το “Io e Τe” νιώθω ότι είμαι ξανά στην πρώτη γραμμή, πως είμαι ενεργός και έτοιμος να κάνω μια ακόμη ταινία όσο το δυνατόν πιο σύντομα». Μακάρι.

Ο Κεν Λόουτς, πάντως, έφερε στις Κάννες τη σωστή ταινία, την κατάλληλη στιγμή, μια κωμωδία δηλαδή ονόματι «The Angel’s Share», όπου μια παρέα απατεώνων οργανώνει περίτεχνη ληστεία. Εργατικός ρεαλισμός που λέμε, σπιρτόζοι διάλογοι και τρελό κέφι απογείωσαν την ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια της προβολής και το κοινό γέλασε με την καρδιά του όχι επειδή η ταινία ήταν αριστούργημα (που δεν ήταν) αλλά επειδή είχε πραγματικά την ανάγκη να διασκεδάσει.