[Εναλλακτικά] Η εκδίκηση της Ιστορίας

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ του 2010 ένας συνομιλητής της Ντόρας Μπακογιάννη επιχείρησε να εκφράσει ένα σενάριο επιστροφής της στη ΝΔ πριν από τις επόμενες βουλευτικές εκλογές. Η ελληνική συντηρητική παράταξη έχει μια τάση να λύνει τις εμφύλιες εσωκομματικές αντιπαραθέσεις με προσωπικούς συμβιβασμούς – ιδίως αν υπάρχει στον αέρα άρωμα εξουσίας. Το πρότυπο είναι η συμφιλίωση του Κώστα Καραμανλή με τον Γιώργο Σουφλιά. Η Ντόρα όμως απαξίωσε και τη συλλογιστική και τον συνομιλητή με τη γνωστή κομψή φρασεολογία που μετέρχεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Εξίσου απαξιωτικός, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες, ήταν και ο Αντώνης Σαμαράς. Στις αρχές του 2012, ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία είχε δυσκολία να κρατήσει και να ελέγξει ακόμη και τους λίγους βουλευτές της, ο πρόεδρος της ΝΔ έλεγε πως «η Ντόρα δεν είναι πολιτικό πρόσωπο».

Η συζήτηση για επάνοδο της Μπακογιάννη στη Συγγρού, πριν αλλά και μετά τις εκλογές, είναι η εκδίκηση της Ιστορίας. Αλλά και η επιβολή της δύναμης των πραγμάτων επάνω στους πρωταγωνιστές.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ είναι εντυπωσιακά αν αναλογιστεί κανείς την ιδιαιτερότητα της κατάστασης. Η προσέγγιση γίνεται ενόψει εκλογών με λίστα και με τη Δημοκρατική Συμμαχία να μην έχει μπει στη Βουλή. Αρα έχει δυσκολίες, κόστος και γκρίνια. Αλλά δεν γίνεται αλλιώς.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τόσο ο Σαμαράς όσο και η Μπακογιάννη είναι καλοί μαθητές της Μεταπολίτευσης. Η διαφορά της Μεταπολίτευσης από την προ του 1967 περίοδο είναι η συγκρότηση μεγάλων παρατάξεων. Μόνο έτσι μπορείς να αποκτήσεις την εξουσία. Καθένας μπορεί να έχει ένα μικρό κόμμα. Και σίγουρα ένα μικρομεσαίο κόμμα είναι περισσότερο εύκολο στον αρχηγικό χειρισμό από ένα μεγάλο πολυτασικό κόμμα. Αλλά έτσι δεν βγαίνει τίποτε. Η ταχεία αποσύνθεση της συντηρητικής παράταξης την περίοδο 2010-2012 δεν ωφέλησε κανέναν στην κάλπη. Εκτός από τον Πάνο Καμμένο.

ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ επίσης η πολιτική. Σε μια Ελλάδα διχασμένη, είναι δύσκολο σε δυνάμεις που έχουν την ίδια πολιτική κατεύθυνση να αντέξουν στην πίεση της συνάθροισης. Το κρίσιμο ερώτημα, πάντως, είναι η πραγματική απόδοση αυτής της κίνησης. Κατά μια εκδοχή, οι επανενώσεις έχουν αξία και επιτυγχάνουν όταν τα κόμματα είναι ισχυρά. Σύμφωνοι. Αλλά δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι. Το 2001, η πολιτική επανένωση Καραμανλή – Σουφλιά δεν έγινε σε καλές συνθήκες. Ο Σαρακατσάνος είχε περάσει, μετά τη διαγραφή του από τη ΝΔ το 1998, τρία χρόνια μοναξιάς στη Λάρισα. Στο τέλος σχεδόν δεν χτυπούσε το τηλέφωνο. Ο δε Καραμανλής υπέστη μια ήττα-σοκ το 2000 και κατάλαβε ότι, ασχέτως ονοματεπωνύμου, δεν θα μπορούσε να είναι πολιτικά αυτάρκης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι Καραμανλής και Σουφλιάς επανεκτίμησαν και ο ένας τον άλλο μαζί με την κατάσταση. Από το 2001 και μετά δούλεψαν μαζί – κάτι που έκανε και τη διαφορά.