Πλουτίζει με «πράσινο» χαβιάρι

Οταν ο Χαν Σανγκ Χουν έφερε με ναυλωμένο αεροπλάνο από τη Ρωσία 200 ζωντανούς οξύρρυγχους το 1997, οι Νοτιοκορεάτες αξιωματούχοι κοιτούσαν τα ψάρια με δυσπιστία. Του είπαν μάλιστα πως αν κανένα από αυτά ξεφύγει στα ποτάμια θα καταστρέψει το οικοσύστημα επιτιθέμενο στα άλλα ψάρια. Τι κι αν μιλάμε για ένα ψάρι που κολυμπά αργά και δεν έχει δόντια; Οταν επιτέλους κατάφερε να τους πείσει κι εκτελώνισε τους οξύρρυγχους, δημιούργησε με ιχθυοτροφική μονάδα κοντά σε ένα ποτάμι περί τα 90 χλμ. μακριά από τη Σεούλ. Για τα επόμενα 12 χρόνια ξόδεψε περί το 1 εκατ. δολάρια, τα 200 ψάρια πολλαπλασιάστηκαν και σήμερα αριθμούν 50.000.

Μέχρι το 2009 όμως η ικανοποίησή του ήταν μόνο ηθική, γιατί τα ψάρια ήταν νεαρά και δεν μπορούσαν να παράγουν χαβιάρι, ένα από τα πιο ακριβά προϊόντα του πλανήτη, το οποίο πωλείται προς 14 ευρώ το γραμμάριο.

Ο κύριος Χαν, 56 ετών σήμερα, με μια προηγμένη μέθοδο που θυμίζει υπέρηχο ή βιοψία εντοπίζει πρώτα πού ακριβώς είναι τα αυγά και μετά με μια μικρή επέμβαση τύπου καισαρικής αφαιρεί από κάθε ψάρι τα μικρά μαύρα αυγά. Μετά τα ξαναρίχνει στη δεξαμενή και τα αφήνει εκεί για περίπου δυο χρόνια προκειμένου να αποκτήσουν νέα αυγά σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς ψαράδες και εκτροφείς που σκοτώνουν τα ψάρια για το αυγοτάραχό τους. Εκτός από τα προφανή περιβαλλοντικά οφέλη, η μέθοδος του είναι και οικονομικά ευφυής αφού οι οξύρρυγχοι ζουν κατά μέσο όρο 150 χρόνια.

Φέτος, όπως έχει συμβεί αρκετές φορές από το 2001 και μετά, έχει απαγορευθεί το εμπόριο χαβιαριού από άγριους οξύρρυγχους. Ετσι, οι επαγγελματικές ευκαιρίες για τις ιχθυοκαλλιέργειες οξυρρύγχων έχουν αυξηθεί δεδομένου ότι η ζήτηση είναι υψηλή και οι τιμές επίσης.

Ο Χαν χρειάστηκε αρκετά χρόνια συμμετοχών σε γαστρονομικές εκθέσεις ώστε να πείσει για την ποιότητα του χαβιαριού του που φέρει την εμπορική ονομασία Almas Caviar. Λογικό, αφού η Κασπία Θάλασσα κι όχι η Νότια Κορέα θεωρείται ο τόπος προέλευσης του καλύτερου χαβιαριού.

Τώρα όμως συνεργάζεται με μερικούς από τους πιο διάσημους εμπόρους του κόσμου. Επίσης έχει αποφασίσει να αυξήσει την παραγωγή του από 3,8 τόνους ετησίως σε 6 τόνους, ήτοι το 10% του συνόλου της νόμιμης για το 2012 παραγωγής διεθνώς. Οπως το θέτει ο ίδιος, είναι μια επένδυση που απαιτεί γύρω στα 10 με 15 χρόνια υπομονή και μηδενικά κέρδη αλλά «έχεις 50.000 εργάτες που δεν μιλούν και δεν συνδικαλίζονται…».