[Γελοιογραφίες] Συνταγές γκαραντί

Κι ώσπου, κατά την έκφραση στελέχους του ΠΑΣΟΚ, «να σχηματιστεί η νέα παραγωγική βάση της χώρας» (δηλαδή, η παλιά, που θέριεψε και επί πασοκικής κυριαρχίας, ποια ήταν;), η ζωή – ιδιωτική και δημόσια – τι θα κάνει; Δεν θα συνεχίζεται;

Και για μεν την ιδιωτική σφαίρα του καθενός, τι λόγος μάς πέφτει; Ως προς τη δημόσια ζωή, όμως, θ’ αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους; Δεν θα πρέπει να επιστρατευθούν όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που έδιναν ανέκαθεν χρώμα και ουσία στη συνύπαρξη των Ελλήνων, και να αξιοποιηθούν στο έπακρο;

Παράδειγμα οι εκλογές: γιατί να γίνονται(;), σύμφωνα με τη θεσμική τάξη, κάθε τέσσερα χρόνια; Χάλασε ο κόσμος να γίνονται, π.χ., κάθε δύο μήνες; Αρα να θεωρήσουμε αυτές που θα πραγματοποιηθούν σε έναν μήνα σαν αρχόμενο ροντάρισμα ενόψει της επιθυμητής δίμηνης συχνότητας; Εξι εκλογές τον χρόνο δεν θα ήταν ένα επιπλέον όπλο της τουριστικής μας βιομηχανίας, υπό την προϋπόθεση ότι θα τις συσκευάζαμε και θα τις πουλούσαμε σαν αξιοθέατο;

Τι σόι κοιτίδα της δημοκρατίας είμαστε, να μην μπορούμε να συνδέσουμε τις κάλπες με τον τουρισμό; Πώς συνδέουμε την παιδεία με τον πολιτισμό, όταν βεβαίως έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με την παιδεία, γιατί είμαστε και αρχηγοί κομμάτων να ‘ούμε κι έχουμε άλλες, πιο σοβαρές δουλειές; Το ίδιο δεν θα μπορούσε να γίνει και με μια σειρά από άλλα πράγματα που ξέρουμε να κάνουμε καλά, όπως, για παράδειγμα, οι εξετάσεις; Γιατί να γίνονται άπαξ του έτους οι Πανελλαδικές;

Γιατί να μην έχουμε τρεις φορές τον χρόνο Πανελλαδικές, αφού δώσουμε κίνητρα στις ελληνίδες μητέρες να κατεβαίνουν, όπως τον παλιό καλό καιρό, και να σχηματίζουν αγωνιώντες, στοργικούς χορούς στον περίβολο των εξεταστικών κέντρων, αναμένοντας την έξοδο των βλαστών τους για να τους ψάλουν το χορικό: «Πώς έγραψες, παιδί μου;». Δεν θα ήταν αυτό άλλο ένα τουριστικό και μιντιακό αξιοθέατο παγκόσμιας εμβέλειας με τη σφραγίδα «made in Greece»;

Τι δηλαδή; Μέχρι να αποκτήσουμε, ως οικονομία, μια νέα παραγωγική βάση, θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια;