«Γουστάρουν και οι αντίπαλοι»

Πλέον αυτή η παράγραφος άλλαξε οριστικά και αμετάκλητα και την καριέρα του Γιώργου θα συνοδεύει για πάντα το χρυσό καλάθι στον τελικό της Πόλης που έστεψε την ομάδα του πρωταθλήτρια Ευρώπης για δεύτερη φορά.

Την πρώτη, το 1997 στη Ρώμη, ο Γιώργος μόλις 12 ετών έβλεπε το παιχνίδι στο σπίτι του με 10-15 φίλους και βγήκαν αμέσως να πανηγυρίσουν. «Την επόμενη μέρα πήγα για μπάσκετ και κάπως έτσι ουσιαστικά ξεκίνησα», έλεγε στο αεροπλάνο ο πιο παλιός παίκτης του Ολυμπιακού, που όχι απλά είναι τέρας υπομονής αλλά και σπάνιος χαρακτήρας.

Από έφηβος βρίσκεται στους Ερυθρόλευκους (για πρώτη φορά πήγε εκεί σε ηλικία 16 ετών το 2001 από τον Αστέρα Αγίου Δημητρίου), αν και ο προπονητής που δεν τον εμπιστεύτηκε ήταν ο Γιόνας Καζλάουσκας. Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή…

Ηταν τότε που έφυγε και έπαιξε για μια χρονιά στην Ολύμπια Λάρισας, αφού ο Λιθουανός δεν τον άφηνε να προπονηθεί με την πρώτη ομάδα!

Ο δρόμος του με εκείνον του Ολυμπιακού χώρισαν πριν από δύο χρόνια, αφού τα λεφτά της Μάλαγα ήταν πραγματικά δελεαστικά, όμως ο Πρίντεζης απέδειξε και χθες πως δεν μπορεί μακριά από την ομάδα της καρδιάς του. Στην Ισπανία έπαιρνε 1,2 εκατ. ευρώ τον χρόνο και επέστρεψε με το 1/5 αυτών των χρημάτων, αφήνοντας το πλουσιοπάροχο συμβόλαιο για τον Ολυμπιακό του.

«Το τάιμινγκ είναι τρομερό πράγμα. Ολη η χρονιά πέρασε μπροστά μου σε αυτό το καλάθι. Δεν μετράει όμως το σουτ, αλλά το πώς ήταν όλη η χρονιά. Το χειροκρότημα των φίλων του Παναθηναϊκού μού λέει πολλά και τους ευχαριστούμε. Είμαστε ομάδα να τη γουστάρεις, ακόμα και αν είσαι αντίπαλος, αρκεί να είσαι ακομπλεξάριστος. Οπως θα έκαναν και φίλοι του Ολυμπιακού με ανάλογη ομάδα του Παναθηναϊκού», τονίζει ο Πρίντεζης που σκόραρε με την αγαπημένη του και χαρακτηριστική πια κίνηση «πεταχτάρι»: «Εκεί δεν προλαβαίνεις να σκεφτείς κάτι. Προπονητικά είναι μια άσκηση που κάνω κάθε μέρα και βγαίνει και μηχανικά. Είναι μια κίνηση που μου αρέσει και βγήκε», λέει και προσθέτει πως «ναι, είναι το μεγαλύτερο καλάθι της ζωής μου, μέχρι το επόμενο ελπίζω!».