[Το πνεύμα του τόνου] Είθισται…

Τους ακούω, τους ακούω καθαρά, δεν ντρέπονται, ουρλιάζουν, φτύνουν, φασκελώνουν και δολοφονούν τους ποιητάς, όπως το είχε ήδη διατυπώσει ο Εγγονόπουλος μέσα στον Εμφύλιο. «Στα χρόνια μας τα σακάτικα», είχε γράψει, «είθισται να δολοφονούν τους ποιητάς». Ετσι λοιπόν ακούω τους λογοπαπαρδέλες της πολιτικής αρένας με λόγια και με σουγιάδες να φωνάζουν: άντε πνίξου Διονύσιε Σολωμέ που δογματίζεις πως αν μισιούνται ανάμεσό τους δεν τους πρέπει ελευθεριά. Αντε πνίξου όταν χαρακτηρίζεις τον λαό που τους ψηφίζει πάντα ευκολοπίστευτο και πάντα προδομένο. Αντε πνίξου Παλαμά που δογματίζεις πως όλες οι φωτιές οι πλάστρες μες στη χώρα σβήσαν. Αντε πνίξου Καρυωτάκη που μας λες να κρυφτούμε και να πέσουμε πρηνείς αν ακούσουμε ανθρώπους. Αντε πνίξου Σεφέρη που όπου και να ταξιδέψεις η Ελλάδα σε πληγώνει, ευαίσθητε. Αν ήσουν χοντρόπετσος, δεν θα σε πλήγωνε. Αντε πνίξου Ελύτη που αντί να μολογάς τα μνημόνια και τα ομόλογα, μνημονεύεις Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη. Τίποτε δεν πετιέται, να το πετιέται, Ρίτσο, το μόνο που πετιέται στον κάλαθο των σκουπιδιών είναι η Πατρίδα, αφού το έλεγε και ο Παλαμάς (το λέω για να το ακούσουν και να εγερθούν οι μελανοχίτωνες). «Γιούχα και πάλι γιούχα των πατρίδων», αλλά αυτός έγραφε για Γύφτους.