Ντεφιλέ οτ πολιτικούρ

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Δεν μας έφταναν το χάλι μας και η έκπτωση της πολιτικής, μας πήραν αμπάριζα και τα μεσημεριανάδικα της TV. Εβλεπα σε ένα από αυτά, από τα πλέον προκλητικά, στημένο δίκην «λαϊκού δικαστηρίου» (ίσως και «επαναστατικού δικαστηρίου» του πόπολου στη Γαλλική Επανάσταση), με διάταξη του κοινού αμφιθεατρικά και σε ημικύκλιο στο κέντρο, πιο χαμηλά, ένα πάνελ πολιτικών από σχεδόν όλες τις παρατάξεις και το σημειώνω αυτό το «σχεδόν όλες».

Οπου οι του κοινού, οργισμένοι άνεργοι ή ιδιοκτήτες τριών ξενοδοχείων στο Κέντρο της Αθήνας, έπαιρναν το μικρόφωνο και στηλίτευαν αλύπητα τους πολιτικούς που δεν ήταν και το πιο περήφανο δείγμα του είδους. Αναρωτιέμαι λοιπόν: δεν μας έφταναν τα βάσανά μας και η απαξίωση της πολιτικής, τώρα φτάσαμε να την παραδίδουμε, χάριν θεάματος, και στα ριάλιτι σόου; Το πολιτικό, κοινωνικό και εν γένει πρόβλημα λύνεται σε εκπομπές που έχουν ταχθεί στα κουτσομπολιά;

Με απορία για την κατάντια μας, Ερση Χαρίτου, εκπαιδευτικός

Μην το λέτε, αγαπητή Ερση. Στα ντεφιλέ και μετά το μπικίνι χαλάουα, λίγο πριν ασχοληθούμε με την ομελέτα αυγοτάραχου με αφρό από σαμιαμίδι, η πολιτική είναι ό,τι πρέπει για τηλεοπτικό απεριτίφ. Οσο για τα λαϊκά δικαστήρια; Οπως έλεγε και ο θείος Μπέρτολτ (ο Μπρεχτ ντε), «από τη μια στην άλλη δίχως τάξη / μ’ όλα του τα συμπράγκαλα στ’ αμάξι / κινάει το δικαστήριο κι όλο πάει / σε πολιτείες και χωριά γυρνάει / κι όλοι το ρίχνουν στο κρασί και στο κονιάκ». Αντε στην υγειά μας. Χικ!