e-mail

Ποτέ, ποτέ κανένα κόμμα, δεν το ‘νιωσε ακόμα

Αγαπητή κυρία Φοίβη,

Τους είδατε όλους τους αρχηγούς μας πώς λακίσανε μπροστά στην προοπτική να στηθεί μια όποια κυβέρνηση και να πάμε παραπέρα;

Ειδικά εκείνη η Παπαρήγα, με εκείνο το δήθεν μπλαζέ και μόνιμα ξινό ύφος, ούτε να το συζητήσει να συμπράξει σε κυβέρνηση με αριστερό, έστω αριστερίστικο, χαρακτήρα, έστω να καθήσει στο τραπέζι και να προτείνει κάτι, πέρα από εκείνα τα παλλαϊκά και ξεπερασμένα και τα αντιδραστικά των συντεχνιών που συνηθίζει.

Εκείνος ο Σαμαράς, δήθεν οργισμένος, έκανε τον αδιάλλακτο ότι δεν υπογράφει «δηλώσεις μετανοίας», όπως τις ονόμασαν κάποιοι, αλλά έβραζε που δεν του βγήκε να γίνει πρωθυπουργός που ονειρευόταν και μας έσυρε σε εκλογές για το γινάτι του και που διέλυσε και τη γαλάζια πολυκατοικία σε κόμματα κι αποκόμματα.

Ο Βενιζέλος, πιο σοβαρός και πιο λογιότατος, αλλά από ουσία συνεργασίας τίποτα.

Ο Τσίπρας, πάλι, που του ήρθε κάτι με το ποσοστό και την πιθανότητα διακυβέρνησης και το χειρίστηκε σαν το κακό παιδί.

Και γύρω ο ζόφος της Χρυσής Αυγής που την ψηφίσανε κοντά 400.000 οι οποίοι προφανώς προήλθαν από ψηφοφόρους ΠΑΣΟΚ και ΝΔ κι αυτοί, από πού αλλού;

Ο κοινός παρονομαστής είναι ένας: όλοι μάς άφησαν να κουρευόμαστε ως λαός, ως έθνος, ως ψηφοφόρους, ως φορολογουμένους πολίτες. Δεν είναι ντροπή;

Ασημίνα Γιασεμή

Για όλα φταίει η άγνοια… Αράπη, αγαπητή Ασημίνα. Καθότι, όπως θα έλεγε και το άσμα, «Τι είναι αυτό που το λένε Αράπη, τι είναι αυτό, τι είναι αυτό. Ποτέ, ποτέ κανένα κόμμα δεν το ‘βρε και δεν το ‘νιωσε ακόοοοοοομα»!

Αντε, ν’ ανοίξουν και τα τάπερ

Αγαπητή Φοίβη,

Μου είναι ψυχολογικά επαχθές και συνακόλουθα απεχθές να εμφανίζονται οι αρχισυνδικαλισταράδες του Δημοσίου (ιδίως των ΔΕΚΟ), ερυθροπάρειοι και προγάστορες, υποδυόμενοι τους υποσιτιζόμενους πένητες, επειδή τους «κουτσοκορφίσανε» τα σκανδαλώδη και προκλητικά προνόμια και παροχές που τους είχαν επιδαψιλεύσει αλόγιστα στο παρελθόν, πέραν του μισθού, ως αντισταθμιστικά οφέλη, οι εκάστοτε κυβερνώντες ένθεν κακείθεν. Γιατί άραγε; Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται, λέγαμε παλιά.

Με λουδοβίκεια αλαζονεία και έπαρση απειλούν με υψωμένο τον δείκτη της δεξιάς και απαγορεύουν τις μεταρρυθμίσεις και τις αλλαγές που είναι απαραίτητες στις υπηρεσίες και οργανισμούς όπου «εργάζονται». Λες και είναι ιδιοκτήτες τους.

Μόνο το «L’État, c’est moi» («Το κράτος είμαι εγώ) δεν έχουν πει ακόμη. Αλήθεια πόθεν αρύονται αυτή την εξουσιαστική δύναμη; Επ’ αυτού μπορούν να δώσουν απάντηση οι ίδιοι ή οι πολιτικοί και κομματικοί τους πάτρονες; Γιατί είναι τοις πάσι γνωστό ότι οι περισσότεροι από αυτούς ανήκουν στα δύο κόμματα που κυβερνούσαν μέχρι σήμερα. Βέβαια κάποια στιγμή πολλοί από αυτούς ένιωσαν τόσο δυνατοί που προσπάθησαν να αυτονομηθούν, δρώντες πάντοτε προς συντεχνιακό και ίδιον όφελος.

Και κάτι τελευταίο: πόσοι είναι έτοιμοι να δηλώσουν με ποιο τρόπο και ποιες διαδικασίες έχουν βρεθεί στις θέσεις που κατέχουν ή κατείχαν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, προτού, συνταξιοδοτηθέντες ή όχι, γίνουν βουλευτές (πολλοί και υπουργοί). Γιατί αυτή είναι η συνήθης διαδρομή, επιρρωνύουσα τη μυθολογία των εκλεκτικών σχέσεων τους με τα κόμματα.

Με βαθύτατη εκτίμηση,

Νίκος Δετοράκης, Θεσσαλονίκη

Μην ανησυχείτε, αγαπητέ Νίκο. Οπως έχει ειπωθεί, έχουμε – τώρα – επίδειξη χαρακτήρων. Θα ακολουθήσει η επίδειξη τάπερ!