Αρχισε, άρχισε ο χορός των μπιζελιών

Θα πει κάποιος: Ποιος έχει όρεξη, κέφι και ενδιαφέρον για τέτοια καλλιτεχνικά μεγαλεπίβολα, τις ώρες τις δύσκολες, της περίσκεψης και της – διαρκούς – σύσκεψης. Και θα συμφωνήσουμε.

Ομως δεν έχει, βρε παιδί μου, καλό φενγκ σούι να στήνεις κοτζάμ φεστιβάλ, πολυπαινεμένο, με αρκετά εκατομμύρια που η πολιτική ηγεσία (η όποια…) σου παρέχει αφειδώς, στα χρόνια που – νομίζαμε ότι – δένανε τα σκυλιά με τα λουκάνικα.

Να προσπαθείς, φερ’ ειπείν, με λιγότερα, πολύ λιγότερα – μα πάρα πολύ λιγότερα, διότι «λεφτά δεν υπάρχουν», που έλεγε μπερδεμένος κι ο Γιωργάκης – να στήσεις ένα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Να καθυστερείς λόγω έλλειψης κονδυλίων – τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι και ποιος να το πιει… – να βγάλεις το πρόγραμμα της εκ-πολιτιστικής ανάτασης, από πρωτοποριακό σε διεθνές και από κουλτουριάρικο σε τουρλουμπούκι νεανικών ομάδων σε ταράτσες, δεν σε κατηγορεί και κανείς για την καθυστέρηση του προγράμματος (πού τέτοια, σε άλλα χρόνια, χαλλλαράαααα), κακήν κακώς το ανακοινώνεις ανασούμπουρδα δίχως ημερομηνίες και χώρους και…

Και… σου έρχεται ο ντουβρουντζάς με τα ακόμη χαμηλότερα κονδύλια και με καλλιτέχνες και σχήματα διεθνή που ισχυρίζονται ότι δεν έχουν πληρωθεί (κι ας έβγαιναν κέρδη και πλεονάσματα) και δεν ξεκινάνε με αβεβαιότητα πληρωμών, και αρχίζει ο χορός των ακυρώσεων.

Είναι και μερικοί εγχώριοι, που ήρθαν και μπήκαν ξώφαλτσα στο πρόγραμμα, υποσχόμενοι πως θα καλύψουν τα έξοδα από ευρωπαϊκά κονδύλια αλλά δεν τους κάθονται τα ευρωπαϊκά και λακίζουν αφού δεν υπάρχει χρήμα, και είναι και άλλοι που δεν συζητάνε καθότι… εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν, και γίνεται το προγραμματάκι αγνώριστο. Ασε που δεν βγαίνει καν το προγραμματάκι στην ιστοσελίδα του Φεστιβάλ, αλλά σε άλλη ιστοσελίδα (αίφνης και ατάκτως)…

Είναι αλήθεια, λοιπόν; Η ανασούμπουρδη πολιτική δεν τον θέλει τον εθνοσωτήριο φεστιβαλισμό, η ατιμούτσικη;