Οι τέσσερις θρυλικοί ολυμπιακοί

Για να φανεί γιατί ο Ολυμπιακός πήρε το νταμπλ, υπάρχει ένα απλό τεστ. Οποιος ενδιαφέρεται, δεν έχει παρά να παίξει μία παραλλαγή του άλλοτε δημοφιλούς παιχνιδιού «Γίνε πρόεδρος»: να φτιάξει τη δική του, ιδανική ομάδα – ας πούμε τον Πανπτωχευτικό για να είμαστε στο κλίμα – διαλέγοντας από τις 16 ΠΑΕ της φετινής Σούπερ Λιγκ μια 18άδα ποδοσφαιριστών που θεωρεί ότι θα κατακτούσαν την – κούφια η ώρα – Drachma League.

Από τη στιγμή που δεν μπαίνουν περιορισμοί στο μπάτζετ, λογικά θα στραφεί στις ομάδες με τους ακριβότερους παίκτες – τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό – και θα αρχίσει να τους ζυγίζει θέση θέση. Τον Τοροσίδη ή τον Βύντρα; Τον Χολέμπας ή τον Σπυρόπουλο; Τον Αβραάμ με τον Μέλμπεργκ ή τον Μπουμσόνγκ με τον Καντέ; Τον Μανιάτη ή τον Σιμάο, τον Ιμπαγάσα ή τον Κλέιτον, τον Μιραλάς ή τον Χριστοδουλόπουλο, τον Τζιμπούρ ή τον Λέτο με το fragile γόνατο; Και η σύγκριση πάει… κλαίγοντας για τους Πράσινους, με εξαίρεση ίσως τον Νίνη (που φέτος έπαιξε ελάχιστα) και τη θέση του τερματοφύλακα όπου το αν προτιμάς κάποιον με καλή έξοδο (Μέγιερι) ή με καλύτερα αντανακλαστικά κάτω από τα δοκάρια (Καπίνο, Καρνέζης), είναι γούστο.

Στις εννέα από τις 11 θέσεις, οι παίκτες του Ολυμπιακού έχουν ξεκάθαρο προβάδισμα, ενώ στον πάγκο η διαφορά είναι η μέρα με τη νύχτα. Κι αν η σύγκριση γίνει με τις υπόλοιπες ομάδες, κλάφ’ τα Χαράλαμπε. Από τον ΠΑΟΚ θα έπαιζαν βασικοί στον φετινό Ολυμπιακό μόνο ο Βιεϊρίνια και ο Κοντρέρας που τους πούλησε το μνημόνιο της UEFA τον περασμένο Δεκέμβριο. Από την ΑΕΚ ο Μανωλάς και ο Λεονάρντο θα ξεκινούσαν αν στου Ρέντη είχε πέσει περονόσπορος. Στον Ατρόμητο, ο by far καλύτερος παίκτης του, ο Μήτρογλου, βρέθηκε στο Περιστέρι δανεικός επειδή στον Ολυμπιακό δεν… χώραγε ούτε σαν αναπληρωματικός!

Πολύ πιο ερεθιστική είναι η κουβέντα για το αν ο φετινός Ολυμπιακός ήταν ο καλύτερος της ιστορίας του, η οποία φούντωσε πάλι πάνω στο τσακίρ κέφι της φιέστας της περασμένης Τετάρτης.

Τον Ολυμπιακό του Γουλανδρή με τα θρυλικά ρεκόρ (58 ματς χωρίς ήττα, 102 γκολ υπέρ στο πρωτάθλημα 1973-1974 και τρεις τίτλοι σερί από το 1972 έως το 1975) τον θυμάμαι αμυδρά, όμως περισσότερο για τους παικταράδες και λιγότερο για την ομαδάρα του: ο Υβ, ο Δεληκάρης, ο Κρητικόπουλος, ο Λοσάντα, ο Βιέρα ή ο Γαλάκος δεν υπήρχε λόγος να καταπιέζονται από συστήματα και τακτικές. Αρκούσε το ατομικό ταλέντο, πότε του ενός και πότε του άλλου, για να κερδίζουν τα ματς. Εκείνος ο Ολυμπιακός, ο πιο επιθετικός απ’ όλους, ήταν ομάδα του προέδρου. Ο προπονητής – ο Λάκης Πετρόπουλος – ήταν για φιγούρα. Γι’ αυτό και δεν έβγαλε μάτια στην Ευρώπη, παρά τα τόσα αστέρια του.

Ομάδα του προέδρου ήταν και ο επόμενος θρυλικός Ολυμπιακός: του Νταϊφά. Ισως ο λιγότερο θεαματικός από όσους σάρωσαν τίτλους αλλά έγινε «επαγγελματίας πρωταθλητής» επειδή δεν του έβαζες γκολ ούτε με παράβολο. Οι προπονητές ήταν αναλώσιμοι και τότε – και η Ευρώπη δεν νομίζω να τον θυμάται.

Για πρώτη φορά μετά τον Μπούκοβι (1965-1967), στον Ολυμπιακό έπαιξε ρόλο ο προπονητής επί Μπάγιεβιτς (1997-1999). Οι μονάδες έγιναν σύνολο και τη δεύτερη χρονιά ο Θρύλος έφτασε μία όμα (του Ελευθερόπουλου) μακριά από τους 4 του Τσάμπιονς Λιγκ. Οταν ο Κόκκαλης αποφάσισε να τον ξανακάνει ομάδα του προέδρου, οι παιχταράδες που έφερε έπαιζαν σόλο – και στην Ευρώπη έπεσαν πάλι… σφαλιάρες.

Ο Ολυμπιακός έπαψε να βλέπει εφιάλτες στο Τσάμπιονς Λιγκ όταν βρήκε τον επόμενο προπονητή που είχε τεχνικό σχέδιο και τον άφησαν να το εφαρμόσει. Με παίκτες λιγότερο καλούς από εκείνους του ’70 ή του 2000, ο Βαλβέρδε έφτιαξε – Θεέ μου συχώρα με – μία μικρή Μπαρτσελόνα: τον καλύτερο Ολυμπιακό που γνώρισε η Ευρώπη.

Αν ο Μαρινάκης συνεχίσει να πληρώνει μία ομάδα που θα είναι του προπονητή και όχι του προέδρου, για τον Ολυμπιακό το όριο είναι ο ουρανός – που λένε και οι αγγλοσάξονες.