[Το πνεύμα του τόνου] Εκλογικό μαγειρείο

Διάβασα τον προχθεσινό τίτλο της εφημερίδας μας «Καυτή πατάτα», που περιγράφει το πινγκ πονγκ, το πέταγμα του μπαλακίου από τη μία ρακέτα στην άλλη. Αλλά γιατί πατάτα και μάλιστα καυτή; Γιατί όχι πουρές; Γιατί, τι άλλο ήταν το αποτέλεσμα αυτής της εκλογικής ματαιοπονίας; Βεβαίως οι πατάτες μαγειρεύονται και καπαμά και τηγανητές και μαζί με την ομελέτα και ραγού και ως τσιπς κ.τ.λ. Αλλά κυρίως στο θέατρο ή στη λογοτεχνία ονομάζεται «πατάτα» το φιάσκο, η τέλεια αποτυχία, η ανοησία, το βλακώδες κατασκεύασμα. Τώρα αν αυτό είναι καυτό, γίνεται αυτομάτως αντιληπτό ότι ως βλακώδες και κακότεχνο θέλεις να το απορρίψεις.

Αλλά γιατί αυτή η ιδιότυπη σημειολογία με σημαίνον την πατάτα; Δεν υπάρχουν και εδέσματα με τα κρεμμυδάκια, δεν υπάρχουν αγγούρια καλυβιώτικα και ντομάτες, πολλές και ώριμες ντομάτες για σαλάτα ή πελτέ; Χάθηκαν τα αυγά μελάτα και τα χτυπητά αυγά; Χάθηκαν και οι σκωταριές, οι νεφραμιές και τα κεφαλάκια;

Και το κοκορέτσι που συμβολίζει και τα άντερα και τα συκωτάκια και τα νεφρά και κυρίως τα αμελέτητα συνάμα με τη σούβλα; Και μάλιστα κοκορέτσι καυτό που τρώγεται με μπόλικο πιπέρι;

Χάθηκε και το τουλουμοτύρι και ο πατσάς; Αλλά γιατί δεν πήγε το μυαλό μας στο τουρλού – τουρλού και μάλιστα του Καραγκιόζη: τουρλού – τουρλού… κουκιά!

Αλλά μήπως τα ραπανάκια;