[Αποψη] Θα κάψουμε την καλύβα μας;

Παρακολουθώντας τις συζητήσεις που γίνονται μετεκλογικώς στα διάφορα τηλεοπτικά κανάλια, ίσως σχηματίσει κανείς την εντύπωση ότι τα περιθώρια αναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου είναι απεριόριστα και εξαρτάται από εμάς να αποφασίσουμε αν θέλουμε να το επιστρέψουμε όλο πίσω ως ανεπιθύμητο ή να το αλλάξουμε σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Δυστυχώς, ο προβληματισμός αυτός αντιστοιχεί σε μια φανταστική πραγματικότητα. Η αλήθεια, που δεν αρέσει στο μετεκλογικό και ταυτόχρονα προεκλογικό σκηνικό στο οποίο ζούμε, είναι ότι το Μνημόνιο υπάρχει, έχει συμφωνηθεί πρόσφατα από την ελληνική κυβέρνηση, και τα περιθώρια επαναδιαπραγμάτευσής του είναι υπαρκτά μεν, αλλά περιορισμένα, επί του παρόντος τουλάχιστον. Και βεβαίως τελούν υπό την προϋπόθεση ότι θα συνεχίσουμε την προσπάθεια μείωσης του ελλείμματος.

Συγκεκριμένα, αυτή τη στιγμή αυτό που διαφαίνεται ως μάλλον βέβαιο είναι η παράταση κατά έναν χρόνο της διάρκειας του προγράμματος, ώστε να γίνει ηπιότερη η προσαρμογή. Κάτι που είναι μια ανάσα, αλλά δεν το λες και ανατροπή.

Υπάρχει, βεβαίως, παράλληλα – και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο θετικό αποτέλεσμα των δύο εκλογικών αναμετρήσεων της Ευρώπης την περασμένη Κυριακή – ένα ανανεωμένο και πιεστικό αίτημα να μπει πιο αποφασιστικά η ανάπτυξη στην ευρωπαϊκή ατζέντα. Μεταξύ άλλων, για παράδειγμα, συζητούνται τρόποι να αυξηθεί η ζήτηση των βορείων χωρών για προϊόντα του Νότου. Συζητούνται επίσης τρόποι για την καλύτερη αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων, κάτι που επίσης θα λειτουργήσει προς όφελος της χώρας.

Το ερώτημα όμως που τίθεται τώρα είναι αν θα παραμείνουμε στο παιχνίδι του ευρώ, ώστε να μπορέσουμε αργότερα να επωφεληθούμε από μια τέτοια ευρωπαϊκή στροφή, ή αν θα προτιμήσουμε να «κάψουμε την καλύβα μας, να μη μας φάν’ οι ψύλλοι».