[Εναλλακτικά] Η εποχή των κινδύνων

ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ να πιστεύουμε ότι είμαστε μοναδικοί, αλλά δεν είναι έτσι. Αυτό αφορά και όσα μας ντροπιάζουν. Ας πούμε την απότομη άνοδο της Χρυσής Αυγής. Κι όμως, η Ακροδεξιά που έχει εμφανιστεί στη γαλλική πολιτική εδώ και μια εικοσιπενταετία πάει πλέον να στρογγυλοκαθήσει στη μέση. Ο Νικολά Σαρκοζί λειτούργησε στην προεκλογική του καμπάνια ως εγγαστρίμυθος του κόμματος της Μαρίν Λεπέν. Ο προκάτοχός του στο τιμόνι της Δεξιάς Ζακ Σιράκ σιχαινόταν το Εθνικό Μέτωπο. Προφανώς οι καιροί αλλάζουν.

Αντίστοιχα, η κοινή συνισταμένη του ΣΥΡΙΖΑ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων δεν είναι μόνο η παραδοχή του Αλέξη Τσίπρα ότι θα δεχόταν ψήφο ανοχής από τον Πάνο Καμμένο προκειμένου να συγκροτήσει κυβέρνηση. Είναι η δραχμή. Ωστόσο, οι δυνάμεις της αντιπαγκοσμιοποίησης επιστρέφουν διεθνώς. Και αντιστρέφουν καταστάσεις που θεωρούνταν δεδομένες. Στην Αργεντινή, η Πρόεδρος Κριστίνα Φερνάντεζ επανεθνικοποίησε την ενεργειακή εταιρεία YPF με αποτέλεσμα να χάσει τα λεφτά που είχε επενδύσει η ισπανική Repsol και να ουρλιάζει η Μαδρίτη. Είναι κίνηση οικονομικού εθνικισμού και πολιτικού αδιεξόδου _ όπως θα είναι και η κατάληξη στη δραχμή. Αλλά η Φερνάντεζ την έκανε.

ΔΕΝ ΚΟΥΝΙΕΤΑΙ μόνο η Ελλάδα. Κουνιέται κι ο κόσμος. Δεν είναι εντελώς τυχαία η υποβάθμιση της Τουρκίας από την S&P με αποτέλεσμα να ουρλιάζει ο Ταγίπ Ερντογάν. Ξένος διπλωμάτης που υπηρετεί στην Αγκυρα, έχοντας παλαιότερα περάσει από την Αθήνα, έλεγε κατ’ ιδίαν ότι η Τουρκία τού θυμίζει την Ελλάδα του 1999-2000, «μόνο που η φούσκα εκεί είναι πολύ μεγαλύτερη». Τι θα σημάνει αυτό για τα εθνικά μας θέματα;

Στην πραγματικότητα, η διεθνής οικονομία είναι σε φάση μεγάλης αστάθειας, όπως φαίνεται και από τα νομίσματα. Κανένα δεν θεωρείται ελκυστικό. Το δολάριο είναι «πατωμένο», το γιεν «κολλημένο», το ελβετικό φράγκο «κλειδωμένο» και το ευρώ είναι αδύνατο να ξεφύγει από την κρίση χρέους και ταυτότητας της ευρωζώνης. Ακόμη και η Ισπανία αποδεικνύει ότι το κλασικό πολιτικό αφήγημα της κρίσης πρέπει να αναθεωρηθεί. Ο Μαριάνο Ραχόι κέρδισε καθαρά έναν Χοσέ Θαπατέρο, που δήλωσε ότι φεύγει από την πολιτική. Αλλά το Λαϊκό Κόμμα άργησε τις μεταρρυθμίσεις – λόγω της εμμονής του Ραχόι να κερδίσει και στην Ανδαλουσία – και τις έκανε τόσο άτσαλα που και ο κόσμος είναι στον δρόμο και οι αγορές έχουν πάρει το κανόνι.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ δεν είναι για να εφησυχάσουμε. Ή για να θεωρήσουμε ότι δεν είμαστε πια σαν τη μύγα μες στο γάλα. Αλλά περισσότερο για να αντιληφθούμε ότι στην Ελλάδα ενεργοποιούνται – όχι με θετικό τρόπο – δυνάμεις που έχουν απελευθερωθεί διεθνώς. Μια εποχή κινδύνων ανατέλλει και το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής θα δείξει πόσο εκτεθειμένοι σε αυτούς θα βρεθούμε.