Θα πάρετε έναν ανασκολοπισμούλη μούρλια;

Αγαπητή Φοίβη,

Πολύ μ’ ενοχλεί ο απαξιωτικός τρόπος με τον οποίον οι δημοσιογράφοι αλλά και οι πολίτες αναφέρονται στην παρουσία των δυστυχών, αλλά έντιμων (στην πλειονότητά τους) ασιατών μεταναστών, που με κίνδυνο καθημερινό της ζωής τους δίνουν αγώνα να φτιάξουν μια νέα, ασφαλή ζωή στη χώρα μας. Ηθελα να ξέρω πώς θα ένιωθαν όλοι αυτοί οι αγανακτισμένοι «Ελληναράδες», αν τα παιδιά τους αναγκάζονταν να ξενιτευθούν στο εξωτερικό (όπως ήδη γίνεται) και οι κάτοικοι της χώρας που θα τα «φιλοξενεί» τους θεωρούσαν ανεπιθύμητους; Καταλαβαίνεις τι έχουν να τους «σούρουν».

Το άκρον άωτον του θράσους, όμως, είναι ότι μεταξύ των αντιδρούντων είναι και Αλβανοί (όπως άκουσα, πρόσφατα, στην Πέλλα) που, αφού αυτοί βολεύτηκαν, εναντιώνονται στην είσοδο άλλων!

Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι οι ομοεθνείς τους με τα Καλάσνικοφ έχουν ρημάξει τη χώρα και έχουν κατασφάξει ηλικιωμένους συνταξιούχους, κάνουν διαρρήξεις και ληστεύουν τράπεζες, μουσεία και ό,τι βρουν στον δρόμο τους. Μήπως πρέπει να τους πούμε ότι αυτοί είναι οι ανεπιθύμητοι;

Φιλικά, Μάρα Σ., Κηφισιά

Υπάρχει ένα ανεκδοτάκι, αγαπητή Μάρα, που λέει: «Δεν είμαι εγώ ρατσιστής. Εκείνοι είναι μαύροι!». Φανταστείτε το στο αλβανικότερον. Αυτός ο διαχωρισμός εθνοτήτων στη βία είναι, όντως, αρκούντως εντυπωσιακός. Μα τι λέω. Ημείς δεν κάνουμε διαχωρισμούς. Εκείνοι είναι Αλβανοί… Οπότε, με τη συνδρομή και κάποιων «κομμάτων» κι «αποκομμάτων» – που στη βαβούρα και στην καρμιριά χαίρονται και επωφελούνται – ας τους ανασκολοπίσουμε.