e-mail

Αμ, καλέ μου, «αντλίες δεν υπάρχουν»

Φοίβη μου γεια σου,

Τώρα που «λίγες και καμία» έμειναν μέχρι τις εκλογές, ας ξαναθυμηθούμε μια διδακτική ιστορία.

Κάποιοι φτωχοί άνθρωποι κατάφεραν με αγώνες να φτιάξουν έναν συνεταιρισμό και να ανοίξουν ένα μαγαζί. Κάθε 3-4 χρόνια εξέλεγαν και έναν καλό διαχειριστή με εντολή να το προσέχει σαν τα μάτια του και έτσι το μαγαζί πήγαινε καλά, όχι σπουδαία βέβαια αλλά τα κουτσοβόλευαν.

Ετσι και πριν από λίγα χρόνια εξέλεξαν ως «καταλληλότερο» διαχειριστή έναν νέο από καλή οικογένεια, αλλά αποδείχτηκε μηδέν εις το πηλίκον γιατί ήταν χαλαρός και λαρτζ και τη βαριόταν τη δουλειά.

Τον πρώτο χρόνο τον σπατάλησε μαζί με έναν καθηγητή για μια περίεργη και έμμονη ιδέα που είχε από παλιά, μετά βαρέθηκε και το ξέχασε και άραξε, ενώ στο μαγαζί έκαναν κουμάντο διάφοροι κουμπάροι. Για συνεργάτες διάλεξε σαν οικονομολόγο κάποιον ερασιτέχνη κιθαρίστα και σαν υπεύθυνο στο μάνατζμεντ και την αλληλογραφία κάποιον που είχε τον νου του στο Αγιον Ορος.

Ετσι το μαγαζί πήγαινε κατά διαόλου και μέσα στη γενική αφασία βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι πονηροί καλόγεροι και έπαιρναν όλο το καλό εμπόρευμα, πληρώνοντας με μπουκάλια νερό από κάποια λίμνη. Μύλος!

Η πλήρης καταστροφή δεν άργησε. Μια μέρα που ο διαχειριστής έψηνε στη φουφού κάτι σουβλάκια, η φωτιά ξέφυγε και το μαγαζί λαμπάδιασε! Κάποιοι συνέταιροι τηλεφώνησαν στην Πυροσβεστική, αλλά τους απάντησαν πως δεν υπάρχουν αντλίες! Τους έπιασε απελπισία, μα ευτυχώς πριν κλείσουν το τηλέφωνο ακούστηκε μια φωνή: «Αντλίες υπάρχουν! Είμαι ο πράσινος αρχιπυροσβέστης και έρχομαι να σας σώσω»! Τον περίμεναν με λαχτάρα, ενώ ο διαχειριστής την είχε κοπανήσει σαν λαγός από το μαγαζί μαζί με τα σουβλάκια.

Ο πράσινος αρχιπυροσβέστης έφτασε με ένα ποδήλατο με χαλασμένη αλυσίδα. Χωρίς αντλίες! Τον συνόδευαν μόνο δυο – τρεις πυροσβέστες με κάτι μπετόνια με νερό, μαζί με ένα σωρό άλλους που τους είχε μαζέψει στον δρόμο όπως ερχόταν και που έλεγαν πως είναι κηπουροί, ευπατρίδες, οικολόγοι, γυμναστές…

Μόλις έφτασε μπροστά στο μαγαζί που καιγόταν, πρώτα πρώτα μοίρασε ένα ποτήρι νερό στους συγκεντρωμένους γιατί λέει τους το είχε υποσχεθεί και μετά άδειασε όλα τα μπετόνια στο γκαζόν και τα δέντρα της πλατείας γιατί λέει η πρώτη του προτεραιότητα ήταν η ανάπτυξη του πράσινου.

Το μαγαζί συνέχισε να καίγεται, αλλά ο αρχιπυροσβέστης τούς έλεγε κάτι περίεργα, πως όλα είναι υπό έλεγχο αφού έβαλε διαβούλευση στο Ιντερνετ για πυροσβέστες και ότι είναι από καλή οικογένεια και πως το μόνο που χρειάζεται τώρα είναι να του δώσουν ένα πιστόλι για να το ‘χει πάνω στο τραπέζι!

Οι άτυχοι συνέταιροι κατάλαβαν με τρόμο ότι ο αρχιπυροσβέστης δεν είχε ιδέα, αλλά ήταν πια πολύ αργά αφού το μαγαζί κάηκε. Ετσι, κάνοντας την καρδιά τους πέτρα ανέθεσαν σε έναν επαγγελματία να δει πώς μπορεί να ξαναχτιστεί, αλλά μόλις αυτός άρχισε να πετάει τις πρώτες φτυαριές, τους είπε ξεκάθαρα ότι το μαγαζί εκτός από τα αποκαΐδια έχει από παλιά κρυμμένη πολλή σαβούρα και πολλή λάσπη και θα χρειαστούν καμιά δεκαριά χρόνια για να ξεβρωμίσει και να ξαναστηθεί.

Ετσι τον σχόλασαν αμέσως και απελπισμένοι ξαναψάχνουν για διαχειριστή. Τώρα όμως τα πράγματα είναι πολύ ζόρικα και επικίνδυνα γιατί πλάκωσαν από παντού όχι μόνο οι πονηροί πολιτευτές που λίγο – πολύ τους ξέρουν και φυλάγονται, αλλά και διάφοροι άλλοι αγύρτες, θαυματοποιοί, αστρολόγοι, μάγοι, ρουφιάνοι και προφήτες και αφιονισμένοι δερβίσηδες, που τους τάζουν όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά λαγούς με πετραχήλια. Ο Θεός να βάλει το χέρι του και να σκεφτούν λογικά και ψύχραιμα οι θυμωμένοι συνέταιροι γιατί υπάρχει κίνδυνος όχι μόνο να μην μπορέσουν να ξαναχτίσουν το μαγαζί, αλλά και να διαλυθεί στο τέλος και ο συνεταιρισμός.

Οσο για τους πρωταγωνιστές, ο παλιός διαχειριστής κυκλοφορεί άνετος και ωραίος και δίνει και συμβουλές, ενώ ο αρχιπυροσβέστης εξακολουθεί να επιμένει πως έπραξε σωστά, διόλου περίεργο αφού η ψυχή του ανθρώπου είναι άβυσσος.

Το περίεργο είναι πως όποιο συνέταιρο και να ρωτήσεις σήμερα ποιος φταίει που κάηκε το μαγαζί, σου λέει πως φταίει ο αρχιπυροσβέστης που δεν έσβησε τη φωτιά – κανένας πια δεν θυμάται τον διαχειριστή που την άναψε!

Αυτή είναι η ιστορία και έχει πολλά διδάγματα, αλλά εγώ διαλέγω δύο στην τύχη. Το πρώτο είναι πως οι καλές οικογένειες δεν βγάζουν πάντα χρήσιμα παιδιά και το δεύτερο είναι πως άμα ανάψεις μια φωτιά θα ξεχαστεί, αλλά άμα τρέξεις να σβήσεις τη φωτιά που άναψε άλλος και δεν τα καταφέρεις, θα σε σταυρώσουν όλοι μαζί, εχθροί και φίλοι!

Καλές κάλπες και καλό βόλι,

Ποτουληνός

Δύο ακόμη διδάγματα, χαλλλλαράααα, αγαπητέ Ποτουληνέ:

1. «Η τύχη μας έχει τους Ελληνες πάντοτε ολίγους. Οτι αρχή και τέλος, παλαιόθεν και ώς τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε τρώνε από μας και μένει και μαγιά», όπως έγραφε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης.

2. «Λίγα πεύκα λίγα μάρμαρα λευκά / και μια θάλασσα που λάμπει από φρεσκάδα / εκκλησάκια ταπεινά και φτωχικά / να τι θα πει Ελλάδα. / Μια αυλόπορτα που κρύβετ’ η μισή / απ’ τ’ αγιόκλημα και την περικοκλάδα / και ρετσίνα στο ποτήρι σου χρυσή / να τι θα πει Ελλάδα», που έλεγε και το τραγούδι.