[Εναλλακτικά] Πάρτι βρικολάκων

περιδιάβαση.

Ζόμπι: «Αψυχο νεκρό σώμα που έχει ενεργοποιηθεί από τη μαύρη μαγεία του βουντού». «Ζόμπι» είναι ο τίτλος ενός ωραίου τραγουδιού του ροκ συγκροτήματος Cranberies. Υπάρχουν επίσης «τράπεζες-ζόμπι». Σύμφωνα με τη Wikipedia, είναι οι τράπεζες των οποίων τα πάγια έχουν αρνητική καθαρή αξία. Συνεχίζουν όμως να λειτουργούν χάρη σε κρατική στήριξη. Ο όρος προέκυψε μετά την ιαπωνική κρίση που ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του ’80 και συνεχίζεται. Η οικονομία της Χώρας του Ανατέλλοντος Ηλίου δεν έχει καταφέρει να βγει από την κινούμενη άμμο του αποπληθωρισμού.

Ζόμπι είναι και η ελληνική πολιτική. Βλέπουμε διάφορα άψυχα σώματα να έχουν καταληφθεί από πάσης φύσεως μάγους. Φυλακισμένο ζόμπι είναι, ας πούμε, ο Ακης. Η πολιτική ζωή του Τσοχατζόπουλου είχε τελειώσει πολύ πριν δώσει εντολή για τη σύλληψή του η Εισαγγελία. Ζόμπι αποδείχθηκε η υποψηφιότητα Συμπιλίδη με τη ΝΔ – καθώς δεν άντεξε στο φως του παρόντος. Ζόμπι είναι επίσης ο καραμανλισμός, με τον πρώην πρωθυπουργό να περιφέρεται ως κοστουμαρισμένος υπνοβάτης μεταξύ Ζαππείου και Διοικούσας της ΝΔ στη Θεσσαλονίκη. Στους δρόμους έχει επίσης επισημανθεί το ζόμπι της δραχμής. Το ενεργοποίησαν – φανερά – οι μάγοι του Περισσού. Αλλά το επηρεάζουν μέσω τηλεπάθειας και διάφοροι νεότεροι μάγοι, από Τσίπρα μέχρι Καμμένο.

QQQ

ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΑΜΕ. Ξαφνικά η δημόσια ζωή βρίθει από άψυχα σώματα που περπατούν με αγριεμένο βλέμμα. Είναι οι υποψήφιοι της νιοστής φοράς, αλλά και οι γόνοι των πάσης φύσεως πολιτικών οικογενειών που διεκδικούν σταυρό. Τα χαμόγελά τους στις φωτογραφίες είναι δυσοίωνα. Ζόμπι έχει προκύψει και από τον παπανδρεϊσμό. Είναι το κόμμα της Λούκας Κατσέλη και του Χάρη Καστανίδη – η Κοινωνική Συμφωνία. Ζόμπι είναι επίσης όλοι αυτοί που διαγράφηκαν από τα κόμματά τους και επέστρεψαν παραμονές εκλογών στα ψηφοδέλτια.

Αφήνοντας κατά μέρος τη θεματική του τρόμου, το ζόμπι υποδηλώνει μια κατάσταση παγίδευσης. Μια ψυχή που χάθηκε, αλλά δεν μπορεί να πάει στο καλό. Κυκλοφορεί μοιράζοντας θανατηφόρα φιλιά. Σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι και το πρόβλημα της χώρας. Ξέρουμε ότι το παλιό πέθανε. Δεν το βλέπουμε όμως να φεύγει από τη σκηνή, αλλά να έχει γίνει ζόμπι και να επιχειρεί να κατασπαράξει το καινούργιο μόλις το εντοπίσει. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δίνουν την εντύπωση ότι έχουν πάει ξαφνικά πίσω στο 1990. Οσο για τα μικρότερα κόμματα, αυτά δίνουν νέα ορμή στον λαϊκισμό και τον μηδενισμό που είναι μόνιμη παθολογία της ελληνικής πολιτικής.

Το εκλογικό σώμα είναι αποσβολωμένο και τρομαγμένο. Υποπτεύεται ότι θα το κατασπαράξουν όλοι αυτοί οι βρικόλακες στο φινάλε του μακάβριου πάρτι τους. Δεν αποκλείεται, στις εκλογές που έρχονται, να πάρουν όλοι, μικροί και μεγάλοι, μικρότερα ποσοστά από ό,τι περιμένουν.