Τα δύο δημοψηφίσματα εναντίον του Σαρκοζί

Η κρίση ψήφισε. Μαζικά. Την Κυριακή 22 Απριλίου οι Γάλλοι μετέβησαν μαζικά στις κάλπες. Η ασθενής κινητοποίηση που είχε καταγραφεί σε ενδιάμεσες ψηφοφορίες τα τελευταία χρόνια (ευρωπαϊκές ή τοπικές εκλογές) δεν υπήρξε εδώ.

Ωστόσο η κινητοποίησή τους ήταν περισσότερο για να εκφράσουν μια σύγχυση που μετατρέπεται σε απελπισία εξαιτίας της κρίσης, παρά έναν ενθουσιασμό για τα προτεινόμενα προγράμματα.

Ο ένοικος του Μεγάρου των Ηλυσίων, ο οποίος επιδιώκει την επανεκλογή του, φοβόταν μήπως ο πρώτος γύρος της ψηφοφορίας πάρει τη μορφή ενός «αντισαρκοζικού» δημοψηφίσματος. Ηταν αυτό που συνέβη: ο απερχόμενος Πρόεδρος δεν κατάφερε να ξαναβρεί αυτούς που τον είχαν ψηφίσει το 2007 ούτε να βγει πρώτος στον πρώτο γύρο.

«Αποπέμψτε τους απερχομένους»: τα τελευταία χρόνια η κρίση νομιμοποίησε τη διατύπωση αυτή στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία οι συμπολίτες μας έστειλαν το μήνυμά τους πρώτα μέσω μιας επιβλητικής ψήφου υπέρ της Μαρίν Λεπέν. Η ιστορική επίδοση της αρχηγού του Εθνικού Μετώπου είναι το μείζον γεγονός της περασμένης Κυριακής. Η κόρη του ιδρυτή του Εθνικού Μετώπου πέτυχε στην επιχείρηση αποδαιμονοποίησης του κόμματός της. Και κατάφερε καλύτερα από τον Ζαν-Λικ Μελανσόν να επωφεληθεί από την ψήφο διαμαρτυρίας. Είναι σίγουρο ότι δεν θα σταματήσει εκεί.

Ο Φρανσουά Ολάντ, επικεφαλής του πρώτου γύρου, ήταν ο άλλος ωφελημένος από την απόρριψη του Σαρκοζί. Το ανακλαστικό της «χρήσιμης ψήφου» λειτούργησε σε βάρος του ηγέτη του Μετώπου της Αριστεράς, αλλά και εναντίον του Φρανσουά Μπαϊρού. Ωστόσο δεν έφερε ένα αληθινό ροζ κύμα. Η Αριστερά βγαίνει ενισχυμένη, αλλά όχι εντελώς σίγουρη ότι θα κερδίσει.