[Εναλλακτικά] Εκλογικός σαδομαζοχισμός

ΟΙ εκλογές είναι λίγο σαν την οδήγηση. Εχει μεγάλη σημασία να κοιτάς μπροστά σου και όχι το καθρεφτάκι.

Παρότι έμπειρος και ευφυής, ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν οδηγεί έτσι. Την τελευταία εβδομάδα, ο νέος πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιμένει να επιστρέφει στο παρελθόν. Και να εξηγεί ότι αυτός δεν είχε πολιτική συνέργεια ούτε στο «λεφτά υπάρχουν», ούτε στην προσφυγή στο ΔΝΤ, ούτε σε άλλες αμαρτίες της πρώτης φάσης της διακυβέρνησης Παπανδρέου. Αυτή διακρίνεται από την ηρωική δεύτερη φάση, όταν ο Βενιζέλος έφυγε από την πολιτική ασφάλεια του υπουργείου Αμυνας κι έπεσε στη φωτιά του PSI.

Μάλιστα. Η άσκηση αυτή ευφράδειας και πειθούς έχει μια λογική. Οταν κουβαλάς πάθη στις εκλογές πρέπει να τα αναγνωρίζεις ώστε να μπορέσει το εκλογικό σώμα να εκτονωθεί. Το έκανε ο Τόνι Μπλερ στην τελευταίες εκλογές που κέρδισε ως πρωθυπουργός το 2006. Η βρετανική κοινή γνώμη ήταν θυμωμένη για τον πόλεμο του Ιράκ. Ο Μπλερ καθόταν λοιπόν και τ’ άκουγε – από δημοσιογράφους και πολίτες, σε ανοιχτές συζητήσεις – σε βαθμό που ένας οξυδερκής ανταποκριτής του «New Yorker» να μιλήσει για προεκλογικό σαδομαζοχισμό. Οι Εργατικοί κέρδισαν, όχι όμως μόνο χάρη στο μαστίγωμα του Μπλερ, αλλά στο ότι κατέβηκε ντουέτο με τον Γκόρντον Μπράουν που ήταν επιτυχημένος υπουργός Οικονομίας – κι έναν χρόνο αργότερα έμπαινε στην Ντάουνινγκ Στριτ.

ΝΤΟΥΕΤΟ στις εκλογές αυτές ο Βενιζέλος δεν παίζει με κανέναν. Ως σολίστας του λόγου, φαίνεται πεισμένος ότι όσο περισσότερες συνεντεύξεις δώσει τόσο καλύτερα για το ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, η επίμονη αναφορά στο «υπάρχουν λεφτά» δεν εκτονώνει, αλλά εκνευρίζει. Το ξαναγράψιμο της Ιστορίας δεν πείθει, αλλά ερεθίζει. Ακόμη χειρότερα: ο Βενιζέλος ξεχνάει ότι, εξ αυτών που υπέστησαν το κούρεμα του PSI, δεν ψηφίζουν οι τράπεζες και τα ξένα funds, αλλά οι έλληνες ομολογιούχοι που ήθελαν σιγουριά και γράφουν χασούρα. Ακόμη χειρότερα: η δεύτερη ηρωική φάση, κατά την οποία ο Ευάγγελος ήταν υπουργός Οικονομικών έχει στιγμές δόξας όπως τα ραβασάκια της ΔΕΗ με τον φόρο ακινήτων, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και άλλα που τα ξέρουν – γιατί τα έζησαν – όλες οι ελληνικές οικογένειες. Οι πολίτες δεν έχουν επιλεκτική μνήμη.

Βεβαίως, αυτά δεν μπορούσαν να αποφευχθούν. Αλλά η διαρκής υπενθύμισή τους, εν είδει πολιτικού σαδομαζοχισμού, δεν προσφέρει κάτι. Σε τελική ανάλυση, η αγωνία των Ελλήνων είναι για την επόμενη μέρα. Αυτή υποτίθεται ότι αντιμετωπίζεται με καταιγισμό προτάσεων σε σημεία. Η προσέγγιση όμως δείχνει ψυχρή και στερείται συναισθηματικής νοημοσύνης. Οταν μάλιστα υπάρχει η αγωνία της ακυβερνησίας, το συνεχές τζαρτζάρισμα του Σαμαρά δεν καθησυχάζει.

Συμπέρασμα: κανείς δεν είπε ότι είναι εύκολα. Αλλά το είδος και, κυρίως, το μείγμα της καμπάνιας που τρέχει το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται επαναξιολόγηση.