[Φαινόμενα] Ο άγριος κόσμος του θεάματος

Τι μπορεί να αποφέρει η συνάντηση on camera μιας διασημότητας που αναδείχθηκε από τάλεντ σόου και μιας φτασμένης δόξας με μακρά καριέρα στο μουσικό θέατρο; Σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα, αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι το καινούργιο να συνθλιβεί από την προσπάθεια να ξεπατικώσει το φτασμένο μέχρι να αφανιστεί πλήρως και η αγορά να αναζητήσει το επόμενο αναλώσιμο ταλέντο.

Αν πρόκειται όμως για μια τηλεοπτική παραγωγή που την περιβάλλει το πάθος της τελειότητας ενός δημιουργού, ο οποίος δεν σταματά να έχει ιδέες που αφορούν όλο το εύρος του χώρου του θεάματος, όπως ο Σπίλμπεργκ, καταλήγει σε ένα τηλεοπτικό αριστούργημα σαν το «Smash».

Γιατί πρόκειται περί αριστουργήματος τέτοιου που δέχθηκε, μετά την προβολή του δέκατου επεισοδίου του, να συμμετάσχει ακόμη και η Ούμα Θέρμαν – μια ακόμη σταρ που στράφηκε χωρίς ενδοιασμούς στην τηλεόραση.

Αυτό που θαυμάζει κανείς στο «Smash» είναι η μαεστρία του σεναρίου να αφομοιώνει μέσα από τη φόρμα του μιούζικαλ και του τηλεοπτικού σίριαλ τη σύγχρονη πραγματικότητα της Αμερικής. Αλλωστε το είδος του μιούζικαλ είναι το μόνο που θεωρείται από τους κριτικούς ότι μπορεί να αψηφά από τις ακαδημαϊκές αναλύσεις μέχρι τις μεταμοντέρνες θεωρίες αποδόμησης κάθε φόρμας θεάματος, περιβάλλοντας την πραγματικότητα με μια ποιητική τραχύτητα που διαμορφώνεται από τα τραγούδια. Και το «Smash» έχει θέμα του τον άγριο κόσμο της σόουμπιζ, τη σκληρότητα πίσω από τη λάμψη του Μπρόντγουεϊ. Ακόμη περισσότερο θα μπορούσε να δει ο θεατής σε αυτό την αγωνία μιας βιομηχανίας θεάματος στις συνθήκες της οικονομικής κρίσης, με τις δυνατότητες για επενδύσεις σε νέες παραγωγές να ‘χουν μειωθεί τραγικά και με τους παραγωγούς να χάνουν την εμπιστοσύνη των παλιών συνεργατών τους καθώς, προκειμένου να συγκρατήσουν τις οικονομικές απώλειες, σπεύδουν να χρησιμοποιήσουν φιντάνια για πρωταγωνιστικούς ρόλους, προκαλώντας σπασμούς απελπισίας στους παλιότερους.

Γι’ αυτό και η μια από τις δυο κεντρικές πρωταγωνίστριες του «Smash» είναι η πολυτάλαντη Κάθριν Μακφί, δεύτερη φιναλίστ του «American Idol». Παρ’ όλο που η κριτική δεν έχει αποβάλει τη δυσπιστία απέναντί της καθώς, εκτός από μουσικός που γράφει μόνη τα τραγούδια τα οποία ερμηνεύει, έχει κάνει καριέρα μοντέλου για εσώρουχα παράλληλα με τη συμμετοχή της στο τάλεντ σόου.

Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο καταφέρνει η αμερικανική τηλεόραση να δημιουργήσει ένα αριστουργηματικό έργο με θέμα τα ίδια τα προβλήματα που προκάλεσε η λειτουργία της, χρησιμοποιώντας την τηλεοπτική γλώσσα για να αποκαταστήσει τα αρνητικά στερεότυπα. Για παράδειγμα, το στερεότυπο της εύκολης διασημότητας διαφόρων φιναλίστ των τάλεντ σόου, που ακριβώς γι’ αυτό αντιμετωπίζονται με καχυποψία από τις μεγάλες παραγωγές του Μπρόντγουεϊ, τους κριτικούς και εν τέλει το κοινό, το «Smash» επιχειρεί να το ανατρέψει.

Θέμα της σειράς είναι το ανέβασμα ενός μιούζικαλ για τη ζωή της Μέριλιν Μονρόε. Δυο ταλαντούχες τραγουδίστριες ανταγωνίζονται για τον πρωταγωνιστικό ρόλο, η μια φτασμένη με έξοχη φωνή, τον ρόλο της οποίας ερμηνεύει η πολύ γνωστή φωνή του αμερικανικού μιούζικαλ Μέγκαν Χίλτι, και η άλλη νεαρή, άσημη που αγωνίζεται να αναγνωριστεί το ταλέντο της, ρόλος κομμένος και ραμμένος στα μέτρα της Μακφί. Ετσι πραγματικότητα και fixion συναντιούνται στο σενάριο του «Smash» και αλληλοτροφοδοτούνται στέλνοντας το νέο ηχηρό μήνυμα της αμερικανικής βιομηχανίας του θεάματος, ίδιο με αυτό που υπηρετεί και το άλλο τηλεοπτικό μιούζικαλ που έγινε κοινωνικό φαινόμενο, το «Glee», ότι η σύνθεση των ταλέντων και των ιδεών είναι η δύναμη της επιβίωσης της βιομηχανίας του θεάματος και ότι «κανείς δεν γεννιέται αστέρι, γίνεται» (είναι και το μότο της Αντζέλικα Χιούστον στο «Smash», όπου ερμηνεύει μια κυνική παραγωγό).