Εχει και η Ελλαδάρα, αλλά έχει και η Ιταλία κάτι υπερβολικούς... Στάχτη και μπούρμπερη τον έκανε τον πίνακα - έναν από αυτούς τους «μοντέρνους» με τα λουλουδάκια σαν κάτι δικούς μας πολύ «ιν» για κουλτουριάρηδες - ο διευθυντής του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στην Κασόρια, κοντά στη Νάπολι, για να διαμαρτυρηθεί για την περικοπή των επιχορηγήσεων του πολιτισμού στη γείτονα. Και απειλεί να καίει τρία έργα εβδομαδιαίως! Εχει και παρελθόν ο διευθυντής: είχε ζητήσει, με επιστολή του στην Ανγκελα Μέρκελ, άσυλο στη Γερμανία, επειδή έβρισκε τη χώρα του ανίκανη να προστατέψει την πολιτιστική κληρονομιά της!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά «Τζι’ ας γενή το γαίμαν μας αυλάτζιν…»
Αγαπητή Φοίβη.
Ο Λουκής Ακρίτας ήταν ένας σπουδαίος κύπριος πολιτικός που ήρθε στην Αθήνα «νέος με καλές συστάσεις». Γρήγορα υιοθετήθηκε πολιτικά από τον Γεώργιο Παπανδρέου.
Στις εκλογές του 1964 ο Λουκής Ακρίτας εκλέχτηκε βουλευτής Αθηνών της Ενωσης Κέντρου και στην κυβέρνησή του ο Γ. Παπανδρέου τον τοποθέτησε υφυπουργό Παιδείας, με υπουργό τον ίδιον τον πρωθυπουργό. Σ’ εκείνες τις εκλογές και στο εκλογικό του κέντρο που ήταν στην οδό Κοραή γνώρισα κι εγώ τον νέο πολιτικό από την Κύπρο και εντυπωσιάστηκα από την ευγένεια και την ενθουσιώδη μαχητικότητά του.
Ο Λουκής Ακρίτας, με την έμπνευση και τις οδηγίες του πρωθυπουργού και τη συμπαράσταση του Ευ. Παπανούτσου έκανε τεράστιο έργο στον χώρο της Παιδείας. Ηταν όμως άτυχος. Γιατί αρρώστησε βαριά και έφυγε απ’ τη ζωή – όντας υπουργός. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, που τον αγάπησε σαν παιδί του, τον θρήνησε μ’ έναν συγκλονιστικό επικήδειο.
Τη χήρα του Λουκή Ακρίτα, την αγωνίστρια Σύλβα, ο Ανδρέας Παπανδρέου την πήρε κοντά του την έβαλε στους συνδυασμούς του ΠΑΣΟΚ κι εκλέχθηκε βουλευτής αναλαμβάνοντας κάποτε και κυβερνητικές ευθύνες ως υφυπουργός. Η οικογένεια δηλαδή του Λουκή Ακρίτα υποστηρίχτηκε και ευεργετήθηκε πολλαπλά από την οικογένεια Παπανδρέου.
Αυτά όλα τα θυμήθηκα και τα αφιερώνω στη μοναχοκόρη του ζεύγους για ειρωνείες της εις βάρος του Γιώργου Παπανδρέου. Ειρωνείες, έτσι, λίγο σε στυλ Νίκου Τσιφόρου, που έχει υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια.
Ομως, ας γυρίσουμε λίγο προς τα πίσω και ας θυμηθούμε: ο Ελευθέριος Βενιζέλος την 1η Νοεμβρίου 1920 δεν εκλέχτηκε ούτε βουλευτής! Ομως ο ελληνικός λαός τον επανέφερε θριαμβικά και τον κυβέρνησε μια ολόκληρη δημιουργική τετραετία 1928-1932.
Ο Γεώργιος Παπανδρέου στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 δεν εκλέχτηκε και αυτός ούτε βουλευτής. Μέσα σε λίγα όμως χρόνια ο λαός τον έφερε στην εξουσία με 53% κι έμεινε στην ιστορία ως ο ασυμβίβαστος Γέρος της Δημοκρατίας.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου πάλι, τον οποίον η συγκυβέρνηση του 1989 τον κάθισε στο σκαμνί για να τον εξοντώσει πολιτικά, ηθικά και βιολογικά, επανήλθε θριαμβευτικά, αν και άρρωστος, στην εξουσία το 1993.
Τον Γιώργο Παπανδρέου η Ελλάδα θα τον χρειαστεί και θα τον… επιστρατεύσει, και μάλιστα πολύ γρήγορα. Οσο για τις λοιδορίες, κώνωψ επί κέρατος βοός εκαθέζετο και ηύλει…
Χρόνια πολλά, Χρήστος Παππάς
Ασχετο, αλλά γράψατε Λουκής Ακρίτας, γράψατε Κύπριος, αγαπητέ Χρήστο, και θυμήθηκα τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Κυπριανού προς τον τούρκο διοικητή της Κύπρου, Κουτσιούκ Μεχμέτ, το 1821, όπως αποτυπώθηκαν από τον κύπριο ποιητή Βασίλη Μιχαηλίδη και κρύβουν αλήθειες από τις οποίες δεν εξαιρείται και ο προαναφερθείς κύριος «λεφτά υπάρχουν», μηδέ οι πομπές του: «Η Ρωμιοσύνη εν φυλή συνότζιαιρη του κόσμου, / κανένας δεν εβρέθηκεν για να την ιξηλείψει… / Η Ρωμιοσύνη εν να χαθεί, όντας ο κόσμος λείψει! / Σφάξε μας ούλους τζι’ ας γενή το γαίμαν μας αυλάτζιν… / κάμε τον κόσμον ματζιελλειόν τζιαι τους Ρωμιούς τραούλλια, / αμμά ξέρε πως ύλαντρον όντας κοπή καβάτζιν / τριγύρου του πετάσσουνται τρακόσια παραπούλια». Προς γνώσιν, μνήμην και συμμόρφωσιν…
Ναι, η ανάγκη γίνεται Ιστορία
Αγαπητή κυρία Φοίβη,
Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά είναι άξιο λόγου. Ακόμη και όλες, μα όλες, οι αθλητικές εφημερίδες και όχι μόνον εκείνες που υποστηρίζουν τον Ολυμπιακό, τη δημόσια δεδηλωμένη ομάδα του, είχαν εκτενή και συγκινητικά αφιερώματα στον μεγάλο μας λαϊκό βάρδο Δημήτρη Μητροπάνο. Το σημειώνω για να δούμε πόσο μεγάλη ήταν η απήχηση αυτού του Μεγάλου Σιωπηλού, που μας συντρόφευε και μας έδινε δύναμη με τη φωνή και τις ερμηνείες του.
Θα τον θυμόμαστε.
Με συγκίνηση, Αλέξανδρος Πολίτης
«Πώς η ανάγκη γίνεται Ιστορία, πώς η Ιστορία γίνεται σιωπή», όπως έλεγαν οι στίχοι του Αλκη Αλκαίου στην πολυτραγουδισμένη «Ρόζα» του Θάνου Μικρούτσικου, αγαπητέ Αλέξανδρε, απογειωμένοι στη φωνή του Δημήτρη Μητροπάνου. Ισως αυτό το μάθημα ζωής από την τέχνη, την τέχνη του θα πρέπει να κρατήσουμε τέτοια μαύρη, ζοφερή εποχή.
Google news
