Ο τελευταίος ήρωας του λαϊκού

«Τον Δημήτρη Μητροπάνο τον θεωρούσα πνευματικό μου παιδί. Εφηβος ξεκίνησε μαζί μου την πορεία του στο τραγούδι, για να φτάσει στις κορυφές της λαϊκής αποδοχής, της μεγάλης αγάπης και της καλλιτεχνικής καταξίωσης. Πριν από λίγες μέρες συζητούσαμε για τη συναυλία που θα έδινε στο Ηρώδειο με τον “Επιτάφιο” και το “Αξιον εστί” (σ.σ.: συναυλία που θα δισκογραφούνταν) και για τη μελλοντική ηχογράφηση του “Διονύσου”». Με αυτή τη δήλωση αποχαιρετά ο Μίκης Θεοδωράκης τον Δημήτρη Μητροπάνο.

Τώρα που η πόρτα του λαϊκού τραγουδιού έκλεισε και το παραπάνω σχέδιο μένει στα χαρτιά για πάντα. Καθώς την 11η πρωινή χτες η φωνή του σίγησε, αφήνοντας ανεπανόρθωτη ουλή στο ελληνικό τραγούδι.

Ο τελευταίος της φρουράς των ερμηνευτών που ζυμώθηκαν με τους συνθέτες, λατρεύτηκαν από τον κόσμο, «έφυγε» στα 64 χρόνια του από ανακοπή καρδιάς και πνευμονικό οίδημα, αφού αντιμετώπισε επί χρόνια αντρίκεια τη μεγάλη και μακρά περιπέτεια της υγείας του (τα πολυκυστικά νεφρά, που τον οδήγησαν σε μεταμόσχευση νεφρού – «το μεγαλύτερο δώρο» που του έκανε, όπως έλεγε, η αδελφή του Σμαρώ – και η σταφυλοκοκκίαση).

[Σύμπτωση: Εναν ακριβώς χρόνο πριν «έφυγε» στα 63 του ο Νίκος Παπάζογλου].

Ανδρας. Μάγκας. Συνεπής. Χωρίς κόμπλεξ. Με έντονη ζωή. Με ευρύτατο ρεπερτόριο και ετερόκλητες συνεργασίες. Ουίσκι. Νύχτα. ΚΚΕ. Ολυμπιακός. Ζεϊμπέκικα…Ο Μητροπάνος μαζί του παίρνει έναν ολόκληρο κόσμο και αφήνει πικραμένους τους εκατοντάδες θαυμαστές του, τον κόσμο που τον αποθέωνε σε γήπεδα, στάδια, κέντρα. Αφήνει πικραμένη τη γυναίκα του Βένια (Κοντογιάννη) και τις δύο κόρες του, Αναστασία και Μυρσίνη, τους συνεργάτες του που τον λάτρεψαν, το σινάφι του που μόνο καλό λόγο έχει για τον ερμηνευτή που ξεκίνησε από τα Τρίκαλα και έγινε πόλος για το ελληνικό τραγούδι κερδίζοντας τον σεβασμό και την εκτίμηση. Τραγουδιστής που πάτησε γερά στο λαϊκό τραγούδι (συνεργάστηκε με Ζαμπέτα, Ακη Πάνου, Καλδάρα, Μουσαφίρη, Μανισαλή), συνέβαλε στην ανανέωση του εν γένει τραγουδιού με Μούτση, Τόκα, Μικρούτσικο, τόλμησε τις πιο ροκ συμπράξεις (με Πορτοκάλογλου στο «Κλείνω κι έρχομαι» και Λάκη Παπαδόπουλο στο «Για να σε εκδικηθώ»).

Και παρά τα προβλήματα υγείας του, εργαζόταν ακούραστα, πειθαρχημένα δίνοντας ανάταση στον κόσμο που τόσο διψούσε για τις ερμηνείες του, για την καθαρή εκφορά του στίχου και τα τελευταία χρόνια για το βαρύ, αντρίκειο ζεϊμπέκικό του στη «Ρόζα» των Μικρούτσικου – Αλκαίου. Και που δεν θα τον αποθεώσει ποτέ πια, ούτε θα ακούσει στο φινάλε το «Αλίμονο», μπλεγμένο με το «Δυο νύχτες», σε ένα μακρύ, συγκινητικό, ηχηρό ταξίμι.