Νυχτοκάματα, ουίσκι και στούντιο

Από τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και μετά η διαδρομή του Δημήτρη Μητροπάνου στο τραγούδι έχει εμφανίσεις στα πρώτα κέντρα της εποχής, μπόλικο ουίσκι, γυναίκες. Τραγουδιστής των παθών, με ανόθευτη λαϊκή ψυχή, κάνει εκατοντάδες νυχτοκάματα από το 1977 έως τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

«Ζήσαμε στο ίδιο καμαρίνι στα Δειλινά και στο Αρχιπέλαγος το 1987-1988. Ηταν το καλύτερο παιδί του κόσμου. Μου έκανε πλάκα και έβγαινε και έλεγε τις “Νταλίκες”. Είχε τρομερό ρεπερτόριο, δεν ήξερε ποιο τραγούδι να πρωτοπεί. Πίναμε τα ουίσκια μας και όταν σχολούσαμε πηγαίναμε για πρωινό στη Γλυφάδα», θυμάται ο τραγουδιστής Γιώργος Σαρρής.

Είναι η εποχή όπου παντρεύεται τη Φανή Σταμάτη, κόρη του πρώην υπουργού Δημόσιας Τάξης, με την οποία χωρίζει το 1986. Δειλινά, Φαντασία, Νεράιδα, Διογένης, ο Μητροπάνος περνάει από παντού, ενώ ο ίδιος βιώνει τον μετασχηματισμό της νύχτας και εργάζεται και στη νέα πιάτσα που διαμορφώνεται από το ’90, στην Ιερά Οδό (εδώ συμπράττει επανειλημμένα με τον Πασχάλη Τερζή σε προγράμματα από τα οποία μένει ανέκδοτη μια εξαιρετική εκτέλεση του «Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός» του Γιάννη Μαρκόπουλου). Σειρά έχουν στη νέα εποχή τα κέντρα Ζουμ, Σφεντόνα, Αλσος, Music Box. Kαι εφέτος για τελευταία φορά με Κότσιρα και Μπάση στο Κέντρο Αθηνών.

Ο Δημήτρης Μητροπάνος, μακριά από το σταρ σύστεμ, απλός, υπήρξε και φανατικός Ολυμπιακός. Μάλιστα, όταν τραγουδούσε στα κέντρα της Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Κούδας έβαφε τα κόκκινα γαρίφαλα μαύρα (παοκτσίδικα!) και του τα πετούσε στην πίστα!

Δισκογράφησε για περίπου 15 χρόνια στην Πόλιγκραμ, όπου έκανε τα «Νυχτέρια μας» με τον Σταύρο Κουγιουμτζή, τα «Συναξάρια» του Γιώργου Χατζηνάσιου και τα «Πικροσάββατα» του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, αλλά και δύο δίσκους με τον Απόστολο Καλδάρα.

Το 1987 μεταπήδησε στη Minos όπου ξεκίνησε μια δεύτερη καριέρα. «Η εθνική μας μοναξιά» γίνεται τριπλά πλατινένιος. Στη Minos ηχογραφεί και το «Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη». Το 1996 με τον Θάνο Μικρούτσικο κάνει τον δίσκο «Στου αιώνα την παράγκα», ο οποίος γίνεται τριπλά πλατινένιος και περιλαμβάνει ένα εμβληματικό σουξέ, τη «Ρόζα», σε στίχους του Αλκη Αλκαίου. Ενα τραγούδι που αγαπήθηκε πολύ και στα κέντρα ή στις συναυλίες ο Μητροπάνος με αυτό χόρευε το θρυλικό του ζεϊμπέκικο.

Το 1998 ο πολυσυλλεκτικός δίσκος «Του έρωτα και της φυγής» φέρνει έναν φρέσκο αέρα αφού η φωνή του Μητροπάνου ντύνει τραγούδια νέων δημιουργών. «Είπε επτά τραγούδια μου. Τραγουδούσε απ’ όποιο τόνο ήθελες. Δεν αρνήθηκε ποτέ τη ρίζα του και απογείωνε το τραγούδι που του έδινες, χωρίς κόμπλεξ», σημειώνει στα «ΝΕΑ» ο Βαγγέλης Κορακάκης.

Μετά τον προαναφερθέντα δίσκο ο Μητροπάνος συνεργάζεται ξανά με τον Μάριο Τόκα, με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου («Στης ψυχής το παρακάτω») και το 2005 – πριν από τα προβλήματα υγείας του – με τον Στέφανο Κορκολή («Πες μου τα αληθινά σου»).

Με περιοδείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (όπου γέμιζε στάδια όπως το Madison Square Garden της Νέας Υόρκης), με ζωντανές ηχογραφήσεις σε κέντρα όπως το Zoom το 1996 και η Ακτή Πειραιώς. Επίσης, συμμετείχε στα συνδικαλιστικά του κλάδου του (ήταν και στην προεδρία της Ενωσης Τραγουδιστών για πέντε χρόνια).

«Δεν είχε “μύτη”. Δεν σε προσπερνούσε. Δεν υπάρχει αντικαταστάτης», δηλώνει ο ηχολήπτης με εκατοντάδες ώρες στα στούντιο Γιαννάκης Παπαϊωάννου.